بررسی نقش سیستم های پشتیبان تصمیم گیری در سازمان آموزش و پرورش

هدف این پژوهش بررسی نقش سیستم های پشتیبان تصمیم گیری (DSS) در بهبود فرآیندهای تصمیم سازی در سازمان آموزش و پرورش است. این مطالعه به تحلیل تاثیر DSS بر کیفیت تصمیم گیری، زمان تصمیم گیری، رضایت مدیران از فرآیند تصمیم سازی و اثربخشی تصمیمات می پردازد و همچنین نقش میانجی زیرساخت فناوری اطلاعات را در این میان بررسی می کند. این پژوهش از نوع توصیفی-پیمایشی و مبتنی بر روش کمی است. جامعه آماری شامل ۳۰۰ نفر از کارکنان سازمان آموزش و پرورش استان سیستان و بلوچستان بوده که ۱۶۹ نفر از آن ها به صورت تصادفی و بر اساس جدول مورگان انتخاب شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه استاندارد گردآوری شده و به کمک نرم افزار SPSS از طریق آزمون های همبستگی پیرسون، رگرسیون خطی ساده، تحلیل مسیر و آزمون سوبل تحلیل شدند. نتایج نشان داد بین استفاده از DSS با کیفیت تصمیم گیری (r=۰.۶۹۷)، اثربخشی تصمیم گیری (r=۰.۷۱۹) و رضایت مدیران (r=۰.۷۴۵) رابطه مثبت و معنادار وجود دارد. همچنین، بین استفاده از DSS و زمان تصمیم گیری رابطه منفی معنادار مشاهده شد (r=-۰.۵۸۲). تحلیل مسیر نیز نشان داد زیرساخت فناوری اطلاعات نقش واسطه ای معنادار و جزئی در این روابط ایفا می کند. یافته های این پژوهش ضرورت بهره گیری از DSS در نظام آموزش و پرورش را برای افزایش اثربخشی تصمیمات، تسریع پاسخگویی، بهبود سیاست گذاری داده محور و استفاده بهینه از منابع انسانی و مالی تایید می کند. همچنین بر لزوم تقویت زیرساخت های فناوری و آموزش مدیران برای کار با این سامانه ها تاکید دارد. این تحقیق با رویکردی میدانی و مبتنی بر داده، به شکاف موجود در مطالعات کاربردی درباره DSS در نظام آموزشی ایران پاسخ داده و راهکارهایی عملی برای ارتقای کیفیت مدیریت آموزشی و حرکت به سوی حکمرانی هوشمند و داده محور ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

سیستم های پشتیبان تصمیم گیری (DSS) ، تصمیم گیری آموزشی ، کیفیت تصمیم گیری ، اثربخشی تصمیم گیری ، زیرساخت فناوری اطلاعات.