بررسی راهکارهای درمان اضطراب اجتماعی در دانش آموزان: یک مطالعه مروری-توصیفی بر اساس اقدام پژوهی

سال انتشار: 1403
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 216

فایل این مقاله در 14 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

RAVAN07_1461

تاریخ نمایه سازی: 27 اردیبهشت 1404

چکیده مقاله:

پژوهش حاضر با هدف بررسی راهکارهای درمان اضطراب اجتماعی در دانش آموزان: یک مطالعه مروری-توصیفی براساس اقدام‍پژوهی انجام پذیرفته است. پژوهش حاضر با هدف طراحی و ارزیابی مداخلات عملی برای کاهش اضطراب اجتماعی در محیط های آموزشی انجام شده و از روش ترکیبی (کیفی و کمی) استفاده کرده است. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه استاندارد اضطراب اجتماعی کانور (۲۰۰۰)، مصاحبه های عمیق با دانش آموز، والدین و معلمان، مشاهده سیستماتیک رفتارها و بررسی پرونده های تحصیلی و مشاوره ای بوده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که عوامل موثر در بروز اضطراب اجتماعی در دانش آموز مورد مطالعه در سه سطح شناسایی شدند: در سطح فردی، وجود افکار خودآیند منفی ("من همیشه شکست می خورم")، عزت نفس پایین و خاطرات ناخوشایند از تجربیات اجتماعی؛ در سطح خانوادگی، حمایت افراطی والدین و وابستگی شدید به مادر؛ و در سطح آموزشگاهی، رفتارهای تمسخرآمیز هم کلاسی ها و واکنش های نامناسب معلمان. اجرای مداخلات چندبعدی شامل تکنیک های شناختی-رفتاری (مانند بازسازی افکار منفی و مواجهه تدریجی)، آموزش مهارت های اجتماعی، ایجاد تغییرات محیطی در کلاس درس و آموزش خانواده ها به نتایج قابل توجهی منجر شد. پس از سه ماه مداخله، نمره اضطراب اجتماعی دانش آموز از ۵۳ (سطح بسیار شدید) به ۴۰ (سطح متوسط) کاهش یافت. همچنین بهبود چشمگیری در مشارکت کلاسی، افزایش تعاملات اجتماعی و پیشرفت تحصیلی مشاهده شد. نتایج این پژوهش بر ضرورت اتخاذ رویکردی جامع در درمان اضطراب اجتماعی تاکید دارد که همزمان عوامل فردی، خانوادگی و آموزشگاهی را مورد توجه قرار دهد. یافته ها نشان می دهد که ترکیب مداخلات شناختی-رفتاری با اصلاح محیط آموزشی و مشارکت فعال خانواده ها می تواند به کاهش معنادار علائم اضطراب اجتماعی بیانجامد. این مطالعه اگرچه با محدودیت هایی مانند حجم نمونه کوچک و دوره پیگیری کوتاه مدت مواجه بود، اما می تواند به عنوان الگویی برای طراحی برنامه های مدرسه محور در حوزه سلامت روان دانش آموزان مورد استفاده قرار گیرد. پیشنهاد می شود مطالعات آتی با نمونه های بزرگتر و دوره های پیگیری طولانی تر به بررسی پایداری اثرات این مداخلات بپردازند.

نویسندگان

سجاد بنی عامریان

استادیار دانشگاه فرهنگیان

پویا کاوه

دانشجوی دانشگاه فرهنگیان