عدالت تربیتی و پیامدهای آن بر نابرابری اجتماعی و فرصت های زندگی

عدالت تربیتی به معنای دسترسی برابر همه دانش آموزان به فرصت های یادگیری کیفی، فارغ از جنسیت، نژاد، طبقه اجتماعی یا موقعیت جغرافیایی است. این اصل نه تنها یکی از پایه های اصلی آموزش و پرورش است، بلکه تاثیر مستقیمی بر کاهش نابرابری اجتماعی، افزایش تحرک اجتماعی و بهبود کیفیت زندگی در جامعه دارد. مقاله حاضر با استفاده از مطالعات نظری و تجربی به تحلیل رابطه بین عدالت آموزشی و پیامدهای آن در سطوح فردی و اجتماعی پرداخته است. یافته ها نشان می دهند که نظام های آموزشی عادلانه می توانند به کاهش شکاف های طبقاتی، تقویت سرمایه انسانی و ارتقاء مشارکت مدنی کمک شایانی کنند.

کلیدواژه ها:

عدالت تربیتی ، نابرابری اجتماعی ، فرصت های زندگی ، آموزش کیفی ، تحرک اجتماعی