تاثیر حمل و نقل بر توسعه شهری

رویکرد حمل و نقل پایدار به رویکردی گفته می شود که "بازتاب ها و هزینه های محیطی - اجتماعی را انعکاس دهد؛ به ظرفیت قابل تحمل احترام گذارد و بین نیازهای جابه جایی، ایمنی و نیازهای دسترسی، کیفیت محیطی و سرزندگی توازن برقرار کند.بسیاری از صاحب نظران به دلیل اهمیت حمل و نقل در بخش اقتصاد، صنعت، سیاست و حتی نظامی آن را زیربنای توسعه پایدار می دانند و معتقدند هرچه حمل و نقل کارآمدتر باشد، در نتیجه توسعه فراگیرتر است؛ به عبارت دیگر هر جابه جایی می بایست بیشترین کارایی را از نظر هزینه - سود و سازگاری با محیط زیست داشته باشد.توزیع بهینه شهرها در پهنه سرزمین و برخورداری از خدمات متناسب با سلسله مراتب و نقش عملکردی آن ها می تواند ضمن افزایش دسترسی برای ساکنان، آنها را از مسافرت های زیاد و طولانی بی نیاز کند؛ با تلفیق سیاست های برنامه ریزی شهری و برنامه ریزی حمل و نقل می توان ضمن حفظ کیفیت محیط شهری، سطح مناسبی از دسترسی را برای شهروندان فراهم کرد.موضوع حمل و نقل، برنامه ریزی، طراحی، مدیریت سیاست گذاری می تواند به عنوان ابزاری برای دستیابی به توسعه پایدار تلقی شود. دستیابی به حمل و نقل پایدار نیازمند یک تغییر پارادایم است؛ یعنی تغییر در نحوه تفکر و نحوه حل مسائل. روش این پژوهش توصیفی – تحلیلی است. در ابتدا مفهوم حمل و نقل پایدار بیان شده و به بیان برخی از اثرات مثبت حمل و نقل پایدار و ویژگی های آن پرداخته شده و در پایان به ارائه راهکارهایی که می تواند به حمل و نقل پایدار بیانجامد مطرح شده است.

کلیدواژه ها:

توسعه ، سیستم حمل و نقل ، کاربری زمین ، توسعه شهری پایدار