نقش تعارضات زناشویی در سلامت روان کودکان بررسی میانجی گری سبک های فرزندپروری

هدف از پژوهش حاضر بررسی نقش تعارضات زناشویی در سلامت روان کودکان با تاکید بر میانجی گری سبک های فرزندپروری بود. این تحقیق با رویکردی مروری انجام شد و با تحلیل یافته های مطالعات پیشین، تلاش شد روابط پیچیده میان تعاملات زناشویی والدین، شیوه های تربیتی آن ها و تاثیر آن بر سلامت روانی کودکان تحلیل گردد. داده ها از منابع معتبر علمی فارسی گردآوری و تحلیل محتوایی بر آن ها صورت گرفت. یافته ها نشان دادند که تعارضات زناشویی، به ویژه در صورت تکرار و شدت بالا، اثرات منفی گسترده ای بر سلامت روانی کودکان دارند که این تاثیرات از طریق سبک های فرزندپروری تشدید یا تعدیل می شوند. سبک فرزندپروری مقتدرانه نقش محافظتی در برابر این تاثیرات ایفا کرده، در حالی که سبک های سهل گیرانه و مستبدانه با افزایش مشکلات روان شناختی در کودکان مرتبط بودند. همچنین مشخص شد که سطح پایبندی والدین به تعاملات عاطفی مثبت با کودک و توانمندی آنان در مدیریت تعارض، در ارتقاء سلامت روان کودک تاثیر چشمگیری دارد. نتیجه گیری کلی این است که سلامت روان کودک به عنوان بازتابی از کیفیت روابط والدین و شیوه تربیت آنان قابل تحلیل است. از این رو، تقویت مهارت های ارتباطی و فرزندپروری والدین می تواند به عنوان راهبردی کلیدی در پیشگیری از آسیب های روانی کودکان در نظر گرفته شود.

کلیدواژه ها:

تعارض زناشویی ، سبک فرزندپروری ، سلامت روان کودک ، دلبستگی خانوادگی