بررسی مقایسه ای حمایت از علامت تجاری ثبت نشده در حقوق ایران و انگلستان

کشورها اصولا حمایت از علامت تجاری را منوط به ثبت دانسته اند. این نظام، حقوق مربوط به علامت را متعلق به ثبت کننده دانسته و اشخاص استفاده کننده غیر از ثبت کننده و یا غیر از افراد دارای مجوز را ناقض تلقی می کند. قانون گذار کشور ما نیز در بند «ه» و «و» ماده 32 به بحث علامت معروف اشاره داشته است، اما وجود خلاءهای بسیار ، اعمال و اجرای موثر این ماده را با مشکل مواجه ساخته است. در این پژوهش قوانین مربوط به ایران و انگلستان به عنوان یک کشور پیشرو در زمینه حمایت از علایم ثبت نشده، مورد بررسی قرار گرفته اند. در مورد حمایت از علامت تجاری مشهور آرایی هم که به این موضوع توجه داشته اند، معیارهای جدیدی را برای رفع خلاءهای موجود ارایه نداده اند. در خصوص حمایت از استفاده کننده پیشین، می توان گفت که حمایت در عمل قوی بوده است، این علایم از حمایت کافی برخوردار گشته اند، اما باز هم در خصوص مدت و محدوده استفاده پیشین، به دلیل عدم ارایه معیار واضح در آراء، خلاءهای قبلی وجود دارند. در رویه قضایی انگلستان، حمایت از علایم ثبت نشده، چه علامت تجاری مشهور و چه علامت دارای حق استفاده پیشین در قالب پسینگ آف(دعوای نقض حق) صورت گرفته است. این قالب حمایتی و ارکان آن در رویه قضایی به طور واضح بیان شده اند و زمینه مقابله کامل با ناقضین را فراهم ساخته اند. نهایتا با توجه به نظام حقوقی کشور ما که مبتنی بر حقوق نوشته است، وضع قوانین دقیق در خصوص حمایت از علایم تجاری ثبت نشده به جهت جلوگیری از تضییع حقوق صاحبان این علائم ضروری است.

کلیدواژه ها:

علامت تجاری ثبت نشده ، حسن نیت ، حق مکتسبه.