رشد شاخساره و بنه و غلظت یونهای زعفران تحت تاثیر برهمکنش مقادیر مختلف نیتروژن با سطوح متفاوت شوری

نقش نیتروژن در القای گیاهان به تحمل تنش شوری به خوبی شناخته نشده است، و این موضوع در زعفران (Crocus sativus L.) که به میزان نیتروژن حساستر است، پیچیدهتر است. ب دین منظور، مطالعه حاضر با هدف بررسی اثرات مقادیر مختلف نیتروژن (۰، ۵۰ و ۱۵۰ کیلوگرم در هکتار) بر رشد و غلظت یونهای زعفران در شرایط مختلف شوری (۳، ۶ و ۹ دسی زیمنس بر متر) انجام شد. نتایج حاکی از تاثیر منفی شوری بر رشد زعفران بود و ارتباط مستقیمی بین سطح باالتر شوری با رشد کمتر گیاه وجود داشت. تنش شوری بر تعادل یونها تاثیر منفی گذاشت، بهطوری که غلظت سدیم و کلر را افزایش و غلظت پتاسیم را کاهش داد. نیتروژن به ویژه در مقدار ۵۰ کیلوگرم نیتروژن در هکتار تا حدی اثرات منفی شوری بر رشد گیاه و تعادل یونی را تعدیل کرد. کاهش وزن خشک شاخساره زعفران در شوری ۹ دسی زیمنس بر متر در ۰، ۵۰ و ۱۰۰ کیلوگرم نیتروژن در هکتار به ترتیب ۴۷، ۴۴ و ۵۴ درصد بود که نشان دهنده کاهش اثر منفی شوری در ۵۰ کیلوگرم نیتروژن در هکتار بود. به طورکلی، میتوان نتیجه گیری کرد که تامین بهینه نیتروژن (۵۰ کیلوگرم نیتروژن در هکتار) باعث تقویت گیاه و در نتیجه بهبود تحمل به شوری در شرایط غیر شور تا نسبتا شور (۶ دسی زیمنس بر متر) میگردد.

کلیدواژه ها:

بنه ، پتاسیم ، کلر ، سدیم ، شوری