مروری بر تحقیقات انجام شده در مورد تنش خشکی و روش های کاهش اثرات آن بر زعفران ( Crocus Sativus L. )

تنش خشکی یکی از مهم ترین تنش های غیرزیستی است که تعادل اسمزی گیاهان را مختل می کند و در نتیجه رشد و عملکرد آنها را کاهش می دهد. زعفران گیاهی است که به دلیل خواص دارویی و آشپزی خود شناخته شده است. طعم متمایز، عطر و رنگ پر جنب و جوش آن را به یک ماده مورد تقاضا در غذاهای مختلف و طب سنتی تبدیل کرده است. با توجه به اینکه زعفران گیاهی پیازدار و چندساله است، عوامل محیطی مختلف می توانند بر رشد و نمو آن تاثیر بسزایی داشته باشند. ایران کشوری کم آب به شمار می رود و بخش زیادی از منابع آبی آن تبخیر می شود. بر اساس تحقیقات انجام شده حدود ۹۰ درصد از آب کشور در کشاورزی مصرف می شود. تنش خشکی با کاهش جذب آب از طریق ریشه و تاثیر بر فرآیندهای متابولیک حیاتی گیاه، منجر به کاهش رشد و عملکرد گیاه می شود. تنش خشکی منجر به تغییر در متابولیسم مواد مغذی، رشد ریشه، شاخه سطح برگ، سطح رنگدانه های فتوسنتزی، تعادل هورمونی و سرعت تنفس گیاه می شود. روش های مختلفی جهت کاهش اثرات تنش خشکی در گیاه زعفران وجود دارد که می توان به استفاده از سوپرجاذب ها، کودهای زیستی، عناصر غذایی، محلولپاشی، سروتونین و تنظیم کننده های رشد و غیره اشاره کرد.

کلیدواژه ها:

تنش خشکی ، زعفران ، عناصر غذایی ، گیاه دارویی