اثربخشی برنامه های منتورینگ جامع و پیگیرانه در کاهش ترک تحصیل دانش آموزان دبیرستانی مناطق کم برخوردار: یک مطالعه مروری

ترک تحصیل دانش آموزان، به ویژه در مناطق کم برخوردار، یکی از چالش های اساسی نظام های آموزشی است که پیامدهای منفی فردی و اجتماعی گسترده ای به همراه دارد. این مقاله با روش شناسی مروری-تحلیلی، به بررسی اثربخشی برنامه های منتورینگ (استاد-شاگردی یا راهنمایی) جامع و پیگیرانه به عنوان یک راهکار حمایتی خاص برای دانش آموزان دبیرستانی در معرض خطر ترک تحصیل در مناطق کم برخوردار می پردازد. تمرکز بر این گروه آسیب پذیر و اهمیت پیگیری نتایج در طول زمان، از ویژگی های این مطالعه است. یافته ها نشان می دهد که برنامه های منتورینگ ساختاریافته که شامل حمایت های تحصیلی، عاطفی-اجتماعی و شغلی-تحصیلی بوده و با پیگیری منظم و بلندمدت همراه هستند، می توانند تاثیر معناداری بر افزایش دلبستگی به مدرسه، بهبود عملکرد تحصیلی، تقویت مهارت های اجتماعی و در نهایت کاهش نرخ ترک تحصیل در این گروه از دانش آموزان داشته باشند. مقاله با تاکید بر اهمیت طراحی مداخلات مبتنی بر شواهد و ضرورت پیگیری مستمر نتایج، پیشنهاداتی برای سیاست گذاری و اجرای برنامه های مشابه ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

ترک تحصیل ، دانش آموزان در معرض خطر ، مناطق کم برخوردار ، برنامه منتورینگ