بررسی رابطه بین سبک شنیداری و قدردانی در بین زوجین با نقش میانجی عشق ورزی

هدف از این تحقیق بررسی رابطه بین سبک شنیداری و قدردانی در بین زوجین با نقش میانجی عشق ورزی بود. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر ماهیت پژوهش از نوع توصیفی - همبستگی بود. جامعه آماری این تحقیق کلیه زوجین متاهل شهر تهران در سال ۱۴۰۳ به تعداد نامشخص بود. بر اساس معیار تعیین حداقل حجم نمونه در معادلات ساختاری، ۲۰۰ نفر به روش نمونه گیری خوشه ای تصادفی در این پژوهش شرکت کردند. ابزار گردآوری اطلاعات در این تحقیق، پرسشنامه سبک های عشق ورزی استرنبرگ (۱۹۸۹)، پرسشنامه سبک های شنیداری دوئل (۱۹۹۷) و پرسشنامه قدردانی مک کلوف و همکاران (۲۰۰۲) بود. به منظور آزمون فرضیه ها از مدل سازی معادلات ساختاری و نرم افزار AMOS برای بررسی روابط ساختاری استفاده شد. نتایج تجزیه و تحلیل داده ها در سطح معناداری کمتر از ۰۵/۰ نشان داد که عشق ورزی تنها در رابطه بین سبک شنیداری تاملی و قدردانی در بین زوجین نقش میانجی دارد. بین سبک شنیداری تاملی با عشق ورزی و قدردانی در بین زوجین رابطه مثبت و معنادار وجود دارد. اما بین سبک شنیداری واکنشی با عشق ورزی و قدردانی در بین زوجین رابطه منفی و معنادار وجود دارد. همچنین بین عشق ورزی و قدردانی در بین زوجین رابطه مثبت و معنادار وجود دارد. با توجه به نتایج سبک های شنیداری و گوش دادن فعال از طریق تاثیری که بر محبت و عشق ورزی زوجین می گذارد احساس قدردانی را در آنها افزایش داده و به بهبود روابط زناشویی کمک می کند.

کلیدواژه ها:

عشق ورزی ، سبک شنیداری ، سبک تاملی ، سبک واکنشی ، قدردانی زوجین