جایگاه هنرها در آموزش تلفیقی

اگر بخواهیم به نیازهای پیچیده آموزش معاصر بپردازیم، تامل بر نقش هنرها در بحث آموزش تلفیقی امری منطقی به نظر می رسد و باید به عنوان یکی از اهداف اصلی «آموزش هنر» در نظر گرفته شود. سیاست های آموزشی کنونی در سطح بین المللی به سمت آموزش تلفیقی گرایش دارند، اما هیچ اجماعی درباره تلفیق واقعی هنرها وجود ندارد و بازتاب معناداری نیز در فضای کلاسی مشاهده نمی شود. این وضعیت در سال های اخیر تشدید شده است، حتی با وجود آنکه هنرها در برخی از مدل های آموزش تلفیقی در حال گسترش گنجانده شده اند. در این پژوهش، وضعیت موجود جایگاه هنرها در آموزش تلفیقی را بررسی می کنیم. برای این منظور، ابتدا تلفیق هنرها را در بستر تاریخی آن قرار داده و چهار چالش عمده را تعریف و تحلیل می کنیم (ابزاری پنداری هنرها، کم انگاری هنرها، ضعف آموزش معلمان، و غفلت از ارزیابی). سپس به اهمیت هنرها در آموزش تلفیقی به عنوان محور اصلی گفتمان نظری موجود در ادبیات موضوع می پردازیم و پنج سبک تلفیق را بر اساس میزان اهمیت هنرها طبقه بندی می کنیم(تابعه یا خدماتی، حاشیه ای، مشارکتی، نقش پیشرو، هنری). این پژوهش می تواند به مجموعه تلاش های دفاع از تلفیق هنرها اضافه شود تا با احیا و شفاف سازی این بحث مغفول و آشفته، ظرفیت کامل آن را متناسب با نیازهای اجتماعی و سیاسی جدید بازتعریف کند.

کلیدواژه ها:

آموزش تلفیقی ، تلفیق رشته ای ، تلفیق هنرها و وضعیت موجود مسئله.