بررسی اثربخشی رویکردهای تدریس فراگیر (Inclusive Pedagogy) در مدارس عادی برای دانش آموزان با نیازهای ویژه

هدف این مقاله بررسی اثربخشی رویکردهای تدریس فراگیر (Inclusive Pedagogy) در مدارس عادی برای دانش آموزان با نیازهای ویژه است. آموزش فراگیر، به عنوان یک رویکرد آموزشی، بر تنوع یادگیری، برابری فرصت ها و مشارکت همه جانبه دانش آموزان با نیازهای گوناگون تاکید دارد. در این مطالعه، از روش تحقیق توصیفی-تحلیلی استفاده شد و داده ها از طریق پرسشنامه های ساخت یافته و مصاحبه های نیمه ساخت یافته با معلمان، مدیران، والدین و خود دانش آموزان گردآوری گردید. جامعه آماری شامل ۲۰ مدرسه ابتدایی عادی در مناطق شهری و نیمه شهری بود که در آن ها دانش آموزان با نیازهای ویژه در کنار دیگر دانش آموزان تحصیل می کردند. یافته ها نشان داد که استفاده از استراتژی های تدریس انعطاف پذیر، برنامه ریزی های فردی شده، همکاری میان حرفه ای (از جمله حضور متخصصین گفتاردرمانی، روان شناسان و مشاوران آموزشی)، و بهره گیری از فناوری های یاریگر نقش چشمگیری در بهبود عملکرد تحصیلی و اجتماعی دانش آموزان با نیازهای ویژه داشته است. همچنین نتایج بیانگر آن بود که نگرش مثبت معلمان نسبت به آموزش فراگیر، حمایت های نهادی و آموزش های تخصصی پیش خدمت و حین خدمت، از عوامل کلیدی موفقیت این رویکرد به شمار می آیند. در عین حال، چالش هایی همچون کمبود منابع، تراکم بالای کلاس ها و فقدان دانش تخصصی در برخی معلمان مانعی جدی در اجرای کامل و موثر آموزش فراگیر محسوب می شود. در پایان، پیشنهادهایی برای ارتقاء اثربخشی این رویکرد، از جمله طراحی سیاست های آموزشی جامع، توانمندسازی معلمان و افزایش تعامل میان خانواده و مدرسه ارائه گردید. این مطالعه بر اهمیت تحول در نگرش های آموزشی و بازنگری در ساختارهای مدرسه ای جهت پاسخگویی به نیازهای متنوع همه ی دانش آموزان تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: تدریس فراگیر ، آموزش فراگیر ، نیازهای ویژه ، مدارس عادی ، آموزش و پرورش تطبیقی ، استراتژی های آموزشی ، برابری در آموزش