ارزیابی محیط آموزشی بالینی از دیدگاه دستیاران مرکز آموزشی درمانی امام خمینی ساری با استفاده از الگوی DREEM

سابقه و هدف: حرفه ای شدن در پزشکی، به کیفیت آموزش در محیط های بالینی بستگی دارد. از آن جا که دستیاران، دریافت کنندگان خدمات آموزشی و یکی از منابع شناسایی مشکلات آموزش بالینی هستند، می توانند در خصوص کیفیت آموزش بالینی، مورد مشورت قرار گیرند. لذا این مطالعه با هدف ارزیابی ادراک از محیط آموزشی از دیدگاه دستیاران تخصصی مرکز آموزشی درمانی امام خمینی(ره) ساری انجام شد. مواد و روش ها: این مطالعه توصیفی- مقطعی در مرکز آموزشی امام خمینی (ره) ساری در سال ۱۴۰۲ بر روی ۱۳۵ دستیار تخصصی از طریق سرشماری انجام گرفت. ابزار گردآوری اطلاعات با استفاده از پرسشنامه استاندارد DREEM و با مقیاس لیکرت از کاملا موافقم تا کاملا مخالفم انجام شد. برای آنالیز داده ها از آزمون های آماری تی تست، من ویتنی و ضریب همبستگی پیرسون استفاده و تمامی آنالیزها توسط نرم افزار آماری SPSS انجام پذیرفت. یافته ها: از ۱۳۵ دستیار، ۸۴ نفر مونث (۲/۶۲ درصد) و ۵۱ نفر آن ها مذکر (۸/۳۷ درصد) بودند. نتایج نشان داد که ۴ متغیر نمره کل پرسشنامه، نمره درک دانشجویان از یادگیری، نمره درک دانشجویان از جو آموزشی و نمره درک دانشجویان از اساتید از توزیع نرمال و ۲ متغیر نمره خود ادراک تحصیلی دانشجویان و نمره خود ادراک اجتماعی دانشجویان از توزیعی غیر از توزیع نرمال برخوردار بودند (۰۵/۰< P). بارم پرسشنامه و خرده مقیاس های آن اگرچه در خانم ها بیش تر از آقایان بود، لیکن بین دو جنس از منظر آماری تفاوتی برجسته ای گزارش نشد. نتیجه تحلیل همبستگی نیز نشان داد که بین بارم خرده مقیاس ها همبستگی مستقیم و برجسته ای از لحاظ آماری وجود دارد. استنتاج: وضعیت موجود محیط و فضای حاکم بر آموزش بالینی از دیدگاه دستیاران دانشگاه در حد متوسط گزارش شده است. برگزاری کارگاه های آموزشی در زمینه مهارت های یاددهی و یادگیری و ایجاد فضای بالینی مطلوب که در آن فراگیران با احساس امنیت و آرامش به کسب تجربیات بالینی بپردازند مورد انتظار و تاکید است.

کلیدواژه ها:

training ، clinical setting ، assessment ، DREEM inventory ، residents ، آموزش ، محیط بالینی ، ارزیابی ، الگوی DREEM ، دستیاران