تاثیر هوش مصنوعی بر رابطه معلم و دانش آموز در دوره ابتدایی: واکاوی چالش ها و فرصت ها

دوره ابتدایی به عنوان سنگ بنای نظام آموزشی و شخصیتی کودکان، محیطی حساس و حیاتی محسوب می شود. در این دوره، رابطه میان معلم و دانش آموز نقشی محوری در رشد شناختی، اجتماعی و عاطفی کودکان ایفا می کند. با ورود فزاینده فناوری های هوش مصنوعی به عرصه های مختلف زندگی، از جمله آموزش، بررسی تاثیر این فناوری بر دینامیک های این رابطه کلیدی امری ضروری است. این مقاله مروری، به واکاوی مطالعات و روندهای پژوهشی مرتبط با تاثیر هوش مصنوعی بر رابطه معلم و دانش آموز در دوره ابتدایی می پردازد. هدف اصلی، شناسایی چگونگی تغییر، تقویت یا تضعیف این رابطه در مواجهه با ابزارها و سیستم های هوشمند است. با مروری بر ادبیات پژوهشی، کاربردهای هوش مصنوعی در آموزش ابتدایی که بر این رابطه تاثیر می گذارند، مورد بررسی قرار می گیرند. این کاربردها شامل سیستم های یادگیری تطبیقی، دستیاران هوشمند معلم، ابزارهای ارزیابی خودکار و ربات های آموزشی می شوند. مقاله به تحلیل فرصت هایی که هوش مصنوعی برای تقویت رابطه فراهم می آورد (مانند آزادسازی زمان معلم برای تعاملات فردی عمیق تر، ارائه بینش های دقیق تر در مورد نیازهای دانش آموز) و همچنین چالش ها و نگرانی ها (مانند واسطه گری فناوری در تعاملات مستقیم، کاهش ارتباط عاطفی، مسائل حریم خصوصی و اعتماد) می پردازد. ملاحظات اخلاقی و نیاز به آموزش معلمان برای مدیریت این تعاملات پیچیده نیز بخشی از این واکاوی است. در نهایت، با ارائه تصویری جامع از وضعیت کنونی پژوهش، مسیرهای تحقیقاتی آتی برای اطمینان از اینکه هوش مصنوعی به بهبود و نه تضعیف رابطه معلم و دانش آموز در سال های حساس ابتدایی منجر شود، پیشنهاد می گردد. این پژوهش برای معلمان، مدیران مدارس، طراحان آموزشی و سیاست گذاران اهمیت دارد تا بتوانند با آگاهی از پیامدهای هوش مصنوعی، تصمیمات مناسبی را برای حفظ کیفیت تعاملات انسانی در آموزش ابتدایی اتخاذ کنند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، آموزش ابتدایی ، رابطه معلم و دانش آموز ، تعامل انسان و هوش مصنوعی ، یادگیری در کودکی