درباره گویش های اصفهان

گویش های استان اصفهان به عنوان بخشی از میراث زبانی ایران، از تنوع قابل توجهی برخوردارند. این پژوهش با هدف تحلیل ویژگی های آوایی، واژگانی و دستوری این گویش ها و بررسی عوامل موثر بر تحول آن ها انجام شده است. داده ها از طریق مصاحبه میدانی با گویشوران محلی در شهرستان های اصفهان، نجف آباد، خوانسار و گلپایگان و نیز بررسی منابع مکتوب گردآوری شده اند (رضایی، ۱۳۹۸؛ Karimi, ۲۰۰۵). یافته ها نشان می دهد که گویش های منطقه به طور کلی به سه گروه اصلی (شمالی، مرکزی و جنوبی) تقسیم می شوند و هرکدام دارای تمایزات آوایی (مانند تبدیل /ā/ به /ō/ در خوانساری) و واژگانی (مثلا کاربرد «چس» به جای «بزن») هستند. همچنین، تحلیل دستوری حاکی از تفاوت در ساختار جمله و صرف افعال در مقایسه با فارسی معیار است. بررسی عوامل اجتماعی نشان می دهد که مهاجرت و رسانه های ملی نقش کلیدی در کمرنگ شدن برخی از این گویش ها داشته اند (اصغری، ۱۴۰۰). این مطالعه بر لزوم ثبت و مستندسازی گویش های در معرض خطر تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

گویش های اصفهان ، آواشناسی ، تغییرات زبانی ، فارسی معیار ، ثبت گویش ها