کاربرد سنجش از دور در ارزیابی و برنامه ریزی زیرساخت های اکولوژیکی شهرهای ساحلی

رشد پراکنده شهری، به ویژه در مناطق ساحلی، اثرات منفی گسترده ای بر منابع طبیعی، اکوسیستم های حساس، و کارکردهای زیست محیطی این مناطق به جا گذاشته است. این موضوع نگرانی های جدی در زمینه پایداری محیط زیست و حفاظت از منابع طبیعی ایجاد کرده است. بنابراین، ضرورت توجه به شناسایی و مدیریت توسعه شهری با رویکردی پایدار بیش از پیش احساس می شود. برنامه ریزی موثر زیرساخت های اکولوژیکی، به عنوان راهکاری کارآمد برای مقابله با این چالش ها، نیازمند استفاده از مدل ها و الگوهای کمی جهت تحلیل، ارزیابی و پیش بینی روندهای گسترش شهری است. در این پژوهش، با بهره گیری از تکنیک های سنجش از دور و سیستم اطلاعات جغرافیایی (GIS)، روند تغییرات زیرساخت های اکولوژیکی شهر ساحلی بندرعباس در طی دوره زمانی ۱۹۸۷ تا ۲۰۲۳ شبیه سازی و تحلیل شده است. نتایج نشان داد طی ۳۶ سال گذشته توسعه ساخت و ساز اراضی بایر و پوشش گیاهی را کاهش داده است. این تحولات به کاهش زیرساخت های اکولوژیکی و ظرفیت اکولوژیکی شهر منجر شده است. یافته های این مطالعه علاوه بر روشن ساختن تغییرات اکولوژیکی شهر، نقش مهمی در طراحی راهبردهای بهینه برای برنامه ریزی زیرساخت های اکولوژیکی با هدف کاهش اثرات منفی توسعه شهری و بهبود پایداری محیط زیست ایفا می کند. در نهایت، این پژوهش با ارائه راهبردهای کاربردی، گامی موثر در جهت مدیریت پایدار توسعه شهری و حفاظت از زیرساخت های اکولوژیکی شهر بندرعباس به عنوان یکی از شهرهای مهم ساحلی ایران برداشته است.

کلیدواژه ها:

ارزیابی فضایی زمانی ، رشد شهری ، زیرساخت های اکولوژیکی ، شهر بندرعباس