کاوشی در پارادایم کشاورزی هوشمند: فناوری های توانمندساز، دامنه های کاربرد و مزایا و معایب آن برای آینده کشاورزی

در دهه های آینده، کشاورزی با چالش های قابل توجهی مواجه خواهد شد که ناشی از پیشرفت های فناوری و فشارهای بیرونی همچون رشد جمعیت، کمبود منابع، تغییرات اقلیمی و هدررفت غذا است. پیش بینی می شود که جمعیت جهانی تا سال ۲۰۵۰ به ۹ میلیارد نفر برسد و تقاضای غذا تا ۷۰ درصد افزایش یابد، در حالی که عواملی مانند پیری جمعیت در اقتصادهای توسعه یافته، کمبود آب و تغییرات زیست محیطی فشار بیشتری بر سیستم های کشاورزی وارد خواهند کرد. با این حال، کشاورزی نسبت به سایر بخش ها در پذیرش انقلاب صنعتی چهارم کندتر عمل کرده است، که این امر فضای زیادی برای پذیرش فناوری های هوشمند باقی می گذارد. دیجیتالیزه شدن کشاورزی، که به عنوان «کشاورزی هوشمند» شناخته می شود، به عنوان نیرویی تحولی در حال ظهور است که با یکپارچه سازی فناوری هایی نظیر اینترنت اشیاء (IoT)، داده های کلان و پهپادها، فرآیندهای کشاورزی را خودکار کرده و بهینه می کند، پایداری را بهبود می بخشد و بهره وری را افزایش می دهد. با وجود ادبیات در حال رشد در زمینه کشاورزی هوشمند، درک سیستماتیک از دامنه های کاربرد، فناوری های توانمندساز و مزایای آن همچنان ناقص است. این مطالعه با استفاده از یک مرور سیستماتیک ادبیات (SLR) به بررسی سه جنبه اصلی کشاورزی هوشمند پرداخته است: دامنه های کاربردی اصلی آن، فناوری های توانمندساز کلیدی که توسعه آن را پشتیبانی می کنند و مزایای عمده ای که با پذیرش آن همراه است. نتایج این تحقیق به ارائه تحلیلی جامع از کشاورزی هوشمند می پردازد و دیدگاهی جامع از نقش تحولی آن در بازسازی بخش کشاورزی ارائه می دهد. در پایان، این مطالعه با پیشنهاداتی برای جهت دهی به تحقیقات آینده در این حوزه نوظهور به پایان می رسد.

کلیدواژه ها:

کشاورزی هوشمند ، انقلاب کشاورزی چهارم ، کشاورزی دیجیتال ، فناوری