تاثیرات آموزش بهداشت فردی بر خودمراقبتی و نشاط اجتماعی دانش آموزان ابتدایی

سال انتشار: 1403
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 115

فایل این مقاله در 12 صفحه با فرمت PDF و WORD قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

CSECONFE01_2954

تاریخ نمایه سازی: 18 اردیبهشت 1404

چکیده مقاله:

دوره ابتدایی، مرحله ای بنیادین در رشد و نمو کودکان و زمان حیاتی برای شکل گیری عادات سبک زندگی سالم است. در این میان، آموزش بهداشت فردی به عنوان یکی از پایه های اصلی سلامت عمومی، نقش محوری در توانمندسازی دانش آموزان برای حفظ سلامت خود ایفا می کند. آموزش بهداشت فردی در مدارس ابتدایی، فراتر از انتقال صرف دانش، به دنبال ایجاد نگرش های مثبت و پرورش مهارت های عملی در کودکان است تا بتوانند مسئولیت سلامت خود را بر عهده گیرند. این مقاله مروری با هدف بررسی تاثیرات آموزش بهداشت فردی بر دو بعد مهم در دانش آموزان ابتدایی، یعنی "خودمراقبتی" در حوزه بهداشت و "نشاط اجتماعی" آن ها، نگارش شده است. خودمراقبتی به مجموعه اعمالی اشاره دارد که فرد برای حفظ سلامت خود انجام می دهد و در دانش آموزان ابتدایی، شامل رعایت عملی نکات بهداشت فردی آموزش داده شده است. نشاط اجتماعی نیز به وضعیت کلی رفاه روانی و اجتماعی، احساس شادی، تمایل به مشارکت در فعالیت های گروهی، و راحتی در تعاملات اجتماعی در محیط مدرسه و جامعه اشاره دارد. با اتکا به ادبیات پژوهشی موجود در این زمینه، این مقاله به تحلیل چگونگی تاثیر آموزش بهداشت فردی بر اتخاذ رفتارهای خودمراقبتی و پیامدهای این خودمراقبتی و بهبود وضعیت بهداشتی بر نشاط اجتماعی دانش آموزان ابتدایی می پردازد. نتایج بررسی نشان می دهند که آموزش موثر بهداشت فردی در مدارس ابتدایی منجر به افزایش دانش و مهارت های دانش آموزان در این حوزه شده و آن ها را قادر می سازد تا رفتارهای خودمراقبتی حیاتی نظیر شستشوی صحیح دست ها، رعایت بهداشت دهان و دندان، و رعایت نظافت شخصی را اتخاذ کنند. این رفتارهای خودمراقبتی، با کاهش شیوع بیماری های عفونی و مشکلات بهداشتی نظیر آلودگی به شپش و کرم های روده ای، منجر به بهبود وضعیت سلامت جسمانی دانش آموزان می شوند. بهبود وضعیت سلامت جسمانی و بهداشت فردی، به نوبه خود، با افزایش اعتماد به نفس دانش آموزان، کاهش مشکلات اجتماعی مرتبط با بهداشت (مانند تمسخر یا طرد شدن)، و افزایش راحتی در تعاملات اجتماعی، به ارتقای نشاط اجتماعی و احساس شادی در آنان کمک می کند. بنابراین، آموزش بهداشت فردی در مدارس ابتدایی نه تنها سلامت جسمانی کودکان را تضمین می کند، بلکه با توانمندسازی آن ها در خودمراقبتی و ارتقای وضعیت بهداشتی، زیربنای لازم برای مشارکت فعال تر و با نشاط تر آن ها در فعالیت های اجتماعی و محیط مدرسه را فراهم می آورد.

نویسندگان

ربابه آب سالان شرق

کارشناسی پرستاری دانشکده پرستاری و مامایی مشهد