تبیین تاثیر کیفیت محیط کالبدی بر پیاده روی و تعاملات اجتماعی در خیابان های شهری (محدوده مورد مطالعاتی: خیابان شریعتی بابل)

ایجاد محیط های شهری مناسب برای ترغیب و گسترش میزان پیاده روی و تعاملات اجتماعی به عنوان یکی از راهبردهای اصلی ارتقای کیفیت محیط در شهرها شناخته شده است. پیاده روی به عنوان یک عامل موثر بر سلامت شهروندان در حال گسترش است و به کاهش ترافیک و آلودگی کمک می کند. پژوهش ها نشان می دهند که اهداف افراد از پیاده روی متفاوت است و ویژگی های محیطی می توانند به طور متفاوتی بر ترغیب شهروندان تاثیر بگذارند. این پژوهش به بررسی چگونگی تاثیر کیفیت محیط کالبدی خیابان های شهری بر میزان پیاده روی و تعاملات اجتماعی شهروندان می پردازد. داده های کیفی با استفاده از جست وجو در پایگاه های مختلف و داده های کمی با استفاده از برداشت های میدانی جمع آوری شده اند. پایایی پرسشنامه ها با استفاده از ضریب همبستگی آلفای کرونباخ و روایی محتوایی توسط متخصصان این حوزه تایید شده است. برای تحلیل داده ها از روش آماری توصیفی، روش های آماری استنباطی و مدل ساختاری معادلات ساختاری کامل با استفاده از نرم افزارهای SPSS۲۷, PLS۳ انجام گردید. یافته های پژوهش نشان می دهد، بر اساس آزمون فرضیه، محیط فیزیکی با راه رفتن و تعاملات اجتماعی رابطه معنادار و مثبت و نقش واسطه ای راه رفتن در رابطه بین کیفیت محیط فیزیکی و تعاملات اجتماعی رابطه مثبت و معناداری دارد. در نتیجه، کیفیت محیط کالبدی نه تنها به طور مستقیم بر پیاده روی و تعاملات اجتماعی تاثیر می گذارد، بلکه از طریق افزایش فعالیت های پیاده روی، بطور غیرمستقیم بر افزایش سطح تعاملات اجتماعی موثر می باشد. بنابراین، بهبود کیفیت محیط های شهری الخصوص خیابان های شهری می تواند به افزایش تعاملات اجتماعی و فعالیت های پیاده روی کمک کند. همچنین، می توانند به عنوان مبنایی برای طراحی و بهبود فضاهای عمومی و شهری در راستای ارتقاء کیفیت زندگی شهروندان مورد استفاده قرار گیرند.

کلیدواژه ها:

خیابان های شهری ، کیفیت محیط کالبدی ، پیاده روی ، تعاملات اجتماعی