بررسی قدرت اتصال و حساسیت دو آپتامر اختصاصی جهت تشخیص E. coli O۱۵۷:H۷ با استفاده از روش ELISA

سابقه و هدف: باکتری اشریشیاکلی O۱۵۷:H۷ یکی از خطرناک ترین باکتری های بیماری زا است که از طریق غذا در سراسر جهان منتقل می شود. بسیاری از تکنیک های تشخیصی مبتنی بر تشخیص مولکولی و سرولوژیکی محدودیت هایی دارند. در چند سال اخیر، آپتامرها به عنوان یک نوع اسیدنوکلئیک کوچک، در بسیاری از کاربردهای مختلف به کار گرفته شده اند و در سیستم های مختلف تشخیص، نقش مهمی به عنوان ابزار غربالگری داشته اند. در این مطالعه، با هدف مقایسه دو آپتامر و شناسایی سلول باکتری اشریشیاکلی انجام شده است. مواد و روش ها: طراحی آغازگر اختصاصی برای آپتامرها با نرم افزار Oligo ۷ انجام شد. حد تشخیص و غلظت بهینه آپتامر با روش ELISA تعیین شد و میل ترکیبی آپتامر به سلول باکتری  O۱۵۷:H۷با استفاده از دستگاه پلاسمای رزونانس سطحی بررسی شد. یافته ها: حد تشخیص برای آپتامر E. Coli ۷۳ و E. Coli ۸۱،CFU/mL  ۱۰۳ به دست آمد و میل اتصال آپتامر  E. Coli ۷۳وE. coli ۸۱ به سلول باکتری به ترتیب ۸E- ۱۶۷۴/۵ و ۹E - ۸۱۳۷/۱ مولار محاسبه شد. نتیجه گیری: هر دو آپتامر میل اتصال خوبی را به سلول باکتری O۱۵۷:H۷ نشان دادند. اما آپتامر E. Coli ۸۱ دارای حساسیت و ویژگی بیشتری نسبت به آپتامر E. Coli ۷۳ بود. ازاین رو، آپتامر E. Coli ۸۱ می تواند به عنوان یک پیشنهاد مناسب برای تشخیص سلول های باکتری O۱۵۷:H۷ در آینده مطرح شود. واژگان کلیدی: آپتامر، باکتری اشریشیاکلی O۱۵۷:H۷، ELISA، پلاسمای رزونانس سطحی.

کلیدواژه ها:

Aptamer ، Escherichia coli O۱۵۷:H۷ ، ELISA ، Surface resonance plasma ، آپتامر ، باکتری اشریشیاکلی O۱۵۷:H۷ ، ELISA ، پلاسمای رزونانس سطحی.