بازخوانی خانه های سنتی کرمانشاه از منظر معماری بیوفیلیک

پیشرفت های صنعتی و فناوری سبب گسست انسان از طبیعت و نظام های طبیعی شده است. دوری از اکوسیستم و فرآیندهای طبیعی، پیامدهایی از جمله مشکلات متعدد زیست محیطی، فضای شهری بی روح و حضور مسکن هایی که با نیازهای انسان از لحاظ روحی و روانی هیچ انطباقی ندارند، در پی داشته است. برای بازگشت انسان به طبیعت معماری می تواند نقش بسیار مهمی ایفا کند. یکی از راهکارهای بازگشت به طبیعت بهره گیری از معماری نوین بیوفیلیک می باشد که به جهت پیوند و ارتباطی که با طبیعت دارد، می تواند پاسخگوی نیازهای روحی و روانی انسان باشد. از آنجایی که بیشترین منظر ارتباط با طبیعت در خانه های سنتی ایرانی یافت می شود، لذا هدف پژوهش بررسی اصول معماری بیوفیلیک در خانه های سنتی کرمانشاه و نقش آن در ارتقای کیفیت مسکن می باشد. این تحقیق به روش کیفی انجام گردیده و برای ارزیابی نهایی از تحلیل داده ها بهره گرفته شده است. بنابراین این مطالعه ابتدا به بازتعریف مفاهیم بیوفیلیک و کیفیت مسکن می پردازد و در ادامه پژوهش با برگزیدن خانه های دوره قاجار شهر کرمانشاه به عنوان منبع، به صورت میدانی و حضور در این خانه ها به بررسی معماری بیوفیلیک پرداخته است، بدین ترتیب پژوهش ضمن بررسی مفاهیم مستخرج، به بررسی ارتقای کیفیت مسکن مبادرت می ورزد. در این مسیر از مطالعات اسنادی و کتابخانه ای و تحلیل نقشه ها استفاده گشته است. نتایج حاکی از آن است که اصول معماری بیوفیلیک در معماری و تزیینات خانه های سنتی کرمانشاه قابل مشاهده است. همچنین اصول بیوفیلیک در صورت بومی سازی با مولفه های کیفی مسکن (کالبدی-فضایی،ساختاری،عملکردی،محیطی،مربوط به نیازهای انسانی) قابل بکارگیری در مسکن امروز می باشد و می تواند سبب ارتقای کیفی مسکن شود و شرایط مطلوب تری را برای ساکنان آن فراهم نماید.

کلیدواژه ها:

معماری بیوفیلیک ، خانه سنتی ، کیفیت مسکن .