تاثیر آموزش علوم اجتماعی در مدارس در رشد اخلاقی و شخصیت اجتماعی دانش آموزان

یکی از مسائل مهم که تعلیم و تربیت معاصر با آن رو به روست، مسئله تربیت اخلاقی است. اهمیت تربیت اخلاقی در نظام­های آموزشی و پرورشی، امری بدیهی و غیر قابل انکار است. اصولا اخلاق و تربیت اخلاقی، یکی از ارکان اساسی فرهنگ بشری را تشکیل می­دهد. دیوئی در این زمینه بیان می­کند که آنچه به عقیده ما در آموزش اخلاقی و اهداف اخلاقی مورد نظر در مدارس اهمیت دارد، توجه به ایجاد تصورات اخلاقی در کودکان است، نه صرفا ایجاد آگاهی هایی درباره اصول اخلاقی و با اینکه در روزگار امروز، به یمن گسترش اطلاعات در رسانه های گوناگون، سطح معلومات و دانش آن ها در مسائل اعتقادی و اخلاقی بالا رفته است، همه این ها نوعی باور دانشی است و هنوز به باور قلبی یعنی هویت اخلاقی تبدیل نشده است. هویت اخلاقی اولین بار در پاسخ به این سوال که چه متغیرهای میانجی بین استدلال اخلاقی و عمل اخلاقی وجود دارد مطرح شد.به زعم اغلب صاحب نظران، آموزش و پرورش نﻘش خود را در شکل­گیری هویت اخلاقی دانش­آموزان، از طریق مدارس و محیط­های آموزشی و از مجرای برنامه درسی اعمال می نماید (طالب زاده و فتحی، ۱۳۸۲). آموزش در مدارس فرایندی رسمی است که مطابق یک برنامه معین و در بستری از دروس فراگرفته می­شود. در کنار لایه رسمی و آشکار برنامه آموزشی، لایه دیگری وجود دارد که بعضی جامعه­شناسان آن را برنامه آموزشی پنهان یا غیررسمی نامیده اند و یادگیری کودکان را مشروط می کند.

کلیدواژه ها:

آموزش علوم اجتماعی ، مدارس ، رشد اخلاقی ، شخصیت اجتماعی ، دانش آموزان