مروری بر نقش دلبستگی در سازگاری آموزشی و اجتماعی دانش آموزان

دلبستگی یکی از مفاهیم بنیادی در روان شناسی کودک است که به ارتباطات عاطفی و روان شناختی میان کودک و مراقب اصلی او اشاره دارد. این نوع ارتباطات در سال های ابتدایی زندگی پایه گذار روابط اجتماعی، هیجانی و تحصیلی کودک در مراحل بعدی است. در این پژوهش، تاثیر دلبستگی بر رشد اجتماعی، هیجانی و تحصیلی دانش آموزان در محیط مدرسه بررسی شده است. هدف اصلی این تحقیق شناسایی نقش دلبستگی ایمن در افزایش کیفیت روابط اجتماعی و تحصیلی دانش آموزان و همچنین تاثیر آن بر تنظیم هیجانات و پیشگیری از مشکلات رفتاری است. نتایج پژوهش نشان می دهند که دلبستگی ایمن موجب افزایش اعتماد به نفس و توانایی های اجتماعی در دانش آموزان شده و به طور مستقیم به بهبود عملکرد تحصیلی آن ها کمک می کند. به علاوه، دلبستگی مثبت به معلم و همکلاسی ها سبب کاهش اضطراب اجتماعی، ارتقاء مهارت های گروهی و بهبود روابط بین فردی می شود. در مقابل، دلبستگی ناایمن می تواند به بروز مشکلات رفتاری، اضطراب و مشکلات تحصیلی منجر شود. دلبستگی نقش حیاتی در سلامت روانی و اجتماعی کودکان در مدرسه ایفا می کند و می تواند به عنوان یک ابزار پیشگیری و ارتقا در زمینه های تحصیلی و اجتماعی مورد توجه قرار گیرد. همچنین، محیط مدرسه، خصوصا رفتار معلمان و کیفیت تعاملات آن ها با دانش آموزان، عامل اصلی در شکل گیری دلبستگی ایمن به شمار می رود. لذا پیشنهاد می شود که مدارس به ویژه در برنامه ریزی های آموزشی و مشاوره ای، به دلبستگی و تاثیر آن بر رشد کودک توجه بیشتری داشته باشند. این تحقیق به طور ویژه به اهمیت فراهم آوردن محیط های حمایتی و امن در مدارس پرداخته و بر لزوم ایجاد شرایطی که دانش آموزان بتوانند دلبستگی های مثبت را در روابط خود با دیگران تجربه کنند، تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

دلبستگی ، سازگاری ، آموزشی ، اجتماعی ، دانش آموزان