تاثیر روش های تدریس فعال بر مشارکت دانش آموزان در کلاس درس

هدف این پژوهش بررسی تاثیر روش های تدریس فعال بر افزایش مشارکت دانش آموزان در محیط کلاس درس است. در نظام های آموزشی سنتی، اغلب شاهد کمبود مشارکت فعال دانش آموزان هستیم که این موضوع می تواند بر عمق یادگیری و توسعه مهارت های مورد نیاز در قرن بیست و یکم تاثیر منفی بگذارد. روش های تدریس فعال، بر خلاف روش های منفعل که معلم محور هستند، دانش آموز را در کانون فرآیند یاددهی-یادگیری قرار می دهند و او را به انجام فعالیت هایی نظیر بحث گروهی، حل مسئله، پروژه های عملی، ایفای نقش و... ترغیب می کنند. این پژوهش با مروری بر مبانی نظری و یافته های تحقیقات پیشین در زمینه روش های تدریس فعال و مفهوم مشارکت دانش آموزان، تلاش می کند تا ارتباط بین این دو متغیر را روشن سازد. یافته های کلی (بر اساس تحقیقات مختلف) حاکی از آن است که استفاده از روش های فعال تدریس منجر به افزایش معنادار مشارکت دانش آموزان در ابعاد مختلف می شود؛ از جمله مشارکت کلامی، مشارکت در فعالیت های گروهی، مشارکت شناختی و افزایش انگیزه برای حضور فعال در کلاس. این افزایش مشارکت نه تنها فضای کلاس را پویاتر می سازد، بلکه به ارتقاء کیفیت یادگیری، تقویت تفکر انتقادی و حل مسئله و همچنین توسعه مهارت های اجتماعی در دانش آموزان کمک شایانی می کند. بنابراین، توصیه می شود که معلمان و مسئولان آموزشی توجه ویژه ای به آموزش و ترویج روش های تدریس فعال داشته باشند تا شاهد کلاسی پرنشاط تر و دانش آموزانی فعال تر و یادگیرنده تر باشیم. این امر مستلزم تغییر رویکرد از آموزش صرف به تسهیل فرآیند یادگیری و ایجاد فرصت هایی برای بروز خلاقیت و مشارکت دانش آموزان است که نهایتا به بهبود کیفیت کلی نظام آموزشی منجر خواهد شد.

کلیدواژه ها:

روش تدریس فعال ، مشارکت دانش آموزان ، کلاس درس.