اثربخشی طرحواره درمانی بر تحمل پریشانی و حساسیت اضطرابی در بیماران مبتلا به پرخوری عصبی

اختلالات خوردن یکی از مهم ترین اختلالات روانی و روان- تنی است که شامل افکار و رفتارهای کنترل نشده ای است که الگوهای بیمارگونه غذا خوردن را القاء می کنند. اختلال پرخوری یکی از اختلالات خوردن است که عبارت است از دوره های مکرر پرخوری بدون استفاده منظم از رفتارهای جبرانی نامتناسب کنترل وزن. هدف از انجام این پژوهش بررسی طرحواره درمانی بر تحمل پریشانی و حساسیت اضطرابی در بیماران مبتلا به پرخوری عصبی بود. روش پژوهش، نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل و جامعه آماری تحقیق شامل زنان دچار پرخوری عصبی مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر تهران بود که ۳۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شد. سپس نمونه ها به صورت تصادفی در دو گروه ۱۵ نفره آزمایش و کنترل تقسیم شدند. گروه آزمایش در جلسات درمانی شرکت و گروه کنترل در انتظار ماند. در پایان افراد به پس آزمون پاسخ دادند. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کواریانس تجزیه و تحلیل شدند. با توجه به یافته های آماری طرحواره درمانی بر افزایش تحمل پریشانی و کاهش حساسیت اضطرابی تاثیر دارد. در نتیجه می توان از طرحواره درمانی در مراکز درمانی جهت بهبود تحمل پریشانی و حساسیت اضطرابی در بیماران مبتلا به پرخوری عصبی استفاده کرد.

کلیدواژه ها:

طرحواره درمانی ، تحمل پریشانی ، حساسیت اضطرابی ، پرخوری عصبی