نظریه مساوات طلبی منابع محور در عدالت تربیتی

مساوات طلبی مبتنی بر تساوی منابع، نظریه ای است که بر پایه آن، باید تمهیداتی اندیشید تا منابع به طور یکسان در میان افراد توزیع گردند. اگر منابع در میان افراد به طور مساوی توزیع شوند آن گاه عدالت برقرار میشود و افراد باید نتایج و عواقب گزینشهای خود را در زندگی بپذیرند .بر اساس این دیدگاه، افرادی که بیشتر کار میکنند تا درآمدی بیشتر داشته باشند نباید به آنهایی که کمتر کار میکنند و بیشتر به تفریح و سرگرمیها روی می آورند، یارانه پرداخت کنند؛ چرا که بنابر فرض، هر دو گروه منابع یکسانی در اختیار داشته اند و هرکدام به دلخواه خود، از منابع موردنظر استفاده کرده اند و باید عواقب آن را نیز بپذیرند. همچنین بر مبنی این دیدگاه، باید نابرابری های طبیعی را جبران کرد. اگر آقا یا خانم «الف» بری مثال از نوعی معلولیت یا نقص عضو مادرزادی، فقدان سلامت یا کمبود استعداد رنج میبرد، نباید او را به بوته فراموشی سپرد. در مقابل، باید دست او را گرفت و به او کمک رساند تا او نیز بتواند مانند دیگران از منابع و امکانات طبیعی مساوی برخوردار گردد. برجسته ترین طراح این دیدگاه رونالد دورکین (Ronald Dworkin) است. وی معتقد است: افراد با امکانات مساوی، زندگیشان را آغاز میکنند و به نتایج و پیامدهی متفاوتی که حاصل تصمیمات خود آنها بوده است، منتهی میگردند. دورکین به نفع تساوی منابع، استدلال میکند.بنابراین، دیدگاه «منابع محور» دو ویژگی بسیار مهم دارد: نخست اینکه نسبت به اهداف و خواستهی افراد حساسیت نشان می دهد و این خواستها را در موفقیت یا شکست (نابرابریها) افراد دخیل میداند، و دیگر اینکه نسبت به مواهب طبیعی حساسیت دارد; یعنی مواهب طبیعی که عادتا متفاوتند و به طور یکسان توزیع نگردیدهاند، نباید عاملی تعیینکننده باشند. نابرابری طبیعی را باید با دخالت های هدفمند کاهش داد تا افراد بتوانند از منابع یکسانی بری شروع زندگی برخوردار باشند.واژگان کلیدی: عدالت تربیتی، مساوات، آموزش و پرورش