داربست های زیستی هوشمند پیزوالکتریک برای مهندسی بافت استخوان

مهندسی بافت به دنبال توسعه داربست هایی است که بتوانند فرآیند بازسازی بافت های آسیب دیده را تسریع کرده و جایگزین مناسبی برای روش های درمانی تهاجمی باشند. در این میان، مواد هوشمند پیزوالکتریک به دلیل قابلیت تولید بار الکتریکی در پاسخ به تحریک مکانیکی، توجه زیادی را به خود جلب کرده اند. این مواد می توانند بدون نیاز به منبع انرژی خارجی، تحریک الکتریکی موردنیاز برای رشد، تمایز و عملکرد سلولی را فراهم سازند. در این مقاله مروری، ابتدا به معرفی پدیده پیزوالکتریسیته و مکانیسم اثر آن بر فرایندهای زیستی پرداخته شده، سپس انواع پلیمرها و سرامیک های پیزوالکتریک زیست سازگار که در ساخت داربست های مهندسی بافت استخوان و غضروف استفاده شده اند، بررسی شده اند. در ادامه، مزایا، چالش ها و چشم اندازهای آینده این داربست ها تحلیل شده است. شواهد نشان می دهد که استفاده از نانوساختارهای پیزوالکتریک، امکان طراحی داربست هایی با عملکرد بهینه و بدون استفاده از فاکتورهای رشد خارجی را فراهم می سازد. در نهایت، ترکیب فناوری های چاپ سه بعدی و نانومواد پیزوالکتریک می تواند گامی موثر در مسیر علی یگانه کاری۱بازسازی بافتی شخصی سازی شده باشد.

کلیدواژه ها:

استخوان ، داربست ، مهندسی بافت