کتب درسی تا چه میزانی امکان تلفیق آموزش و بازی را فراهم آورده است؟

تدریس در قالب بازی های مورد علاقه دانش آموزان، یکی از بهترین روشهای تثبیت و تسریع یادگیری است. کودکان همیشه به بازیهای مختلف علاقه مند هستند و اگر مربی بتواند لذت حاصل از بازی را به محتوای درسی پیوند دهد، می تواند نگرش دانش آموزان را به محتوای درسی مثبت نموده و یادگیری عمیق و مادام العمر را در دانش آموزان خودش ایجاد نماید؛ پس موضوع تلفیق بازی با آموزش باید در همان مقطع ابتدایی مورد توجه قرار گیرد و محتوای کتب درسی به گونه ای طراحی شوند که در این راستا قابل آموزش باشند. بنابراین پژوهش حاضر با هدف تحلیل محتوای کتب درسی مقطع ابتدایی از جهت میزان توجه به تلفیق آموزش و بازی بود. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و بر اساس ماهیت و شیوه گردآوری داده ها، توصیفی از نوع تحلیل محتوا کمی بود. جامعه پژوهش حاضر با نظر اساتید و متخصصان و با توجه به هدف پژوهش، محتوای برنامه درسی فارسی و مطالعات اجتماعی دوره ابتدایی آموزش و پرورش ایران در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود که مجموعه این محتواها ۱۰ جلد کتاب درسی را شامل می شد. از آنجا که ضرورت بررسی تمامی محتواها وجود داشت، نمونه گیری انجام نشد و کل جامعه مورد مطالعه قرار گرفت. ابزار پژوهش چک لیستی بود که بر اساس پژوهشهای قبلی و نظر متخصصان حوزه جامعه شناسی تشکیل شد و محتوای کتاب های فارسی و علوم در بخش های متن، تصویر و تمرین ها مورد تحلیل قرار داده شد. نتایج حاصل از شمارش فراوانی حاکی از آن بود که هر چند کتب درسی فارسی در گنجاندن انواع بازی های آموزشی در محتوای درسی عملکرد موفق تری داشته است اما هم در کتب درسی فارسی و هم مطالعات اجتماعی نگاهی نامتوازن به انواع بازی های آموزشی شده است به طوری که به بازی های فکری و ادراکی و دستی نگاهی مطلوب شده است اما به بازی های جسمانی، اجتماعی و نمایشی نگاهی بسیار ضعیف شده است.

کلیدواژه ها:

بازی ، آموزش ، محتوای درسی