بررسی روش تدریس یادگیری معکوس و روش سخنرانی

انتخاب روش تدریس مناسب برای معلمان یکی از مهمترین دغدغه های موجود در امر آموزش میباشد. این مقاله به بررسی مقایسه ای روش تدریس یادگیری معکوس و روش سخنرانی می پردازد. هدف اصلی مطالعه، شناخت نقاط قوت و ضعف هر کدام از این رویکردها در فرآیند یادگیری و اثرات آن بر انگیزه، مشارکت دانش آموزان و میزان یادگیری است. یافته ها نشان می دهد که روش یادگیری معکوس با تکیه بر فعال سازی دانش آموزان در خارج از کلاس و بهره گیری از فناوری های نوین، سبب افزایش سطح مشارکت، خودآموزی و عمق یادگیری می شود، در حالی که روش سخنرانی بیشتر بر انتقال دانش از معلم به دانش آموز تاکید دارد و ممکن است با افزایش یکنواختی در آموزش، اثربخشی کمتری داشته باشد. هدف این تحقیق، بررسی مزایا و چالش های هر کدام از این روش ها در تقویت درک مفاهیم، افزایش مشارکت دانش آموزان، و تسهیل یادگیری طولانی مدت است. نتایج تحقیق نشان می دهد که هر دو روش نقاط قوت خاص خود را دارند، اما یادگیری معکوس به طور معناداری موجب افزایش مشارکت و یادگیری فعال تر می شود، در حالی که روش سخنرانی بیشتر در انتقال سریع و کارآمد اطلاعات مفید است. در نهایت، پیشنهاد می شود که تلفیقی از این دو روش، بسته به نوع محتوا و نیازهای یادگیرندگان، بتواند بهترین نتایج را در فرآیند آموزش فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

روش تدریس ، یادگیری معکوس ، روش سخنرانی