نقش هوش مصنوعی در شناسایی دانش آموزان پر ریسک ونیازمند و حمایت بیشتر

با رشد روزافزون فناوری های دیجیتال، به ویژه هوش مصنوعی (AI)، فرصت های نوینی در حوزه آموزش و پرورش به وجود آمده است. یکی از کارکردهای اساسی هوش مصنوعی، شناسایی زودهنگام دانش آموزانی است که در معرض خطر افت تحصیلی، مشکلات رفتاری، عاطفی یا ترک تحصیل قرار دارند. این مقاله به صورت مروری، به بررسی ظرفیت ها و چالش های هوش مصنوعی در شناسایی دانش آموزان پرریسک و نیازمند حمایت بیشتر می پردازد. مطالعات نشان می دهند که سیستم های هوشمند با بهره گیری از الگوریتم های یادگیری ماشین، می توانند حجم وسیعی از داده های تحصیلی، رفتاری، روانی و خانوادگی دانش آموزان را تحلیل کرده و الگوهای پنهانی را آشکار سازند. این الگوها به معلمان، مشاوران و مدیران مدارس کمک می کنند تا تصمیمات آگاهانه تری درباره مداخلات تربیتی، آموزشی و مشاوره ای اتخاذ کنند.در کنار این فرصت ها، نگرانی هایی نیز وجود دارد؛ از جمله مسائل مربوط به حریم خصوصی دانش آموزان، سوگیری های الگوریتمی، کمبود زیرساخت های فنی در مدارس و نیاز به آموزش تخصصی نیروی انسانی. با این حال، اگر این چالش ها با سیاست گذاری مناسب و نظارت اخلاقی همراه شوند، هوش مصنوعی می تواند ابزاری اثربخش برای افزایش عدالت آموزشی، کاهش آسیب های روانی-اجتماعی و ارتقای کیفیت زندگی دانش آموزان باشد. در نهایت، این مقاله نتیجه گیری می کند که تلفیق هوش انسانی و مصنوعی در نظام آموزشی، مسیر موثری برای شناسایی، مداخله و حمایت به موقع از دانش آموزان آسیب پذیر فراهم می کند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، آموزش و پرورش ، دانش آموزان پرریسک ، یادگیری ماشین ، حمایت تحصیلی ، سلامت روان ، عدالت آموزشی ، تحلیل داده های رفتاری