آموزش ریاضی در دوره ابتدایی با استفاده از بازی ها و ابزار های دیجیتال

سال انتشار: 1403
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 127

فایل این مقاله در 26 صفحه با فرمت PDF و WORD قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

PJLCONFE01_1703

تاریخ نمایه سازی: 12 اردیبهشت 1404

چکیده مقاله:

مقاله حاضر از نوع توصیفی و از لحاظ گردآوری اطلاعات از نوع کتابخانه ای است که با توجه به نظرات اندیشمندان این عرصه به رشته تحریر در آمده است. هدف از نگارش این مقاله بررسی آموزش ریاضی در دوره ابتدایی با استفاده از بازی ها و ابزار های دیجیتال میباشد. بنا به بسیاری از تحقیقات که تا کنون به انجام رسیده است، بازی می تواند نقش تعیین کننده ای در یادگیری کودکان و حتی بزرگسالان داشته باشد. این که تا به حال در ایران کار جدی و مناسبی در زمینه تولید بازی های آموزشی صورت نگرفته یا اگر شده، جنبه علمی و دانشگاهی با پشتوانه تحقیقاتی نداشته است، نشانه ضعف است. این در شرایطی است که نظام های پیشرفته آموزش و پرورش جهان همواره در اندیشه افزایش نقش بازی و فعالیت های پرورشی در آموزش هستند. استفاده از بازی ها که به پشتوانه پژوهش بتوان ادعا نمود که کار تدریس را آسان تر می سازند می توانند در مجموع، بهره وری آموزشی و پرورشی را افزایش دهند. از سوی دیگر کلاس های درس را جذاب ساخته و غول درس ریاضی را در منظر دانش آموز و معلم ایرانی بشکنند. توصیه می شود همکاران دانشگاهی در رشته های مرتبط از جمله روان شناسی و علوم تربیتی به فعالیت هایی از این دست بیشتر اقدام کنند زیرا این امر نه تنها می تواند برای نظام آموزش و پرورش ایران مفید واقع شود بلکه در سطح انبوه بازده های مالی قابل ملاحظه ای را نیز به همراه خواهد داشت. بارز ترین شاهد این ادعا این است که فروش فراورده های آموزشی درکشور ایالات متحده امریکا سالانه بالغ بر ۵۰۰ میلیون دلار می باشد (سیف ۱۳۸۱ ص۷۶). در عین حال بازی ها می توانند موجب آن شوند که کودکان هنجارهای اجتماعی را به طور ناخودآگاه و خود جوش بیاموزند. در سنین دبستان که کودکان به سن بازی های قاعده دار رسیده اند و می توانند در این گونه بازی شرکت و قوانین بازی را رعایت کنند، پذیرش قوانین بازی و تن دادن به آن ها خود یکی از اهداف پرورشی بازی هاست. کودکان در این گونه از بازی ها به بسیاری از یادگیری های دست می یابند که اهداف آموزشی، درسی، اخلاقی، جامعه پذیری یا آموزه های عالی تر اجتماعی بخشی از آن هاست. در هنگام بازی نیازی به این نیست که کسی چیزی را مستقیما به کسی بیاموزد. بلکه بخش زیادی از یادگیری ها، از نوع یادگیری پنهان هستند و فرد حتی بدون آن که خود بداند در حال یادگیری است. این یادگیری ها در اثر تعامل و مشاهده رفتارهای دیگران رخ می دهد (علی اسماعیلی ۱۳۸۷ص۷۷) که این مهم را در کمتر فعالیتی از فعالیت های پرورشی و اجتماعی می توان یافت.

کلیدواژه ها:

نویسندگان

محمدحسن رضایی

دانشجوی کارشناسی آموزش ابتدایی دانشگاه فرهنگیان قم(پردیس شهید سلیمانی)

امیررضا داودآبادی

دانشجوی کارشناسی آموزش ابتدایی دانشگاه فرهنگیان قم(پردیس شهید سلیمانی)

محمدحسین ساجدی

دانشجوی کارشناسی آموزش ابتدایی دانشگاه فرهنگیان قم(پردیس شهید سلیمانی)