بهینه سازی شماره های خدمات عمومی: لزوم تدوین ساختار یکپارچه برای شماره های سه رقمی در ایران

شماره های سه رقمی خدمات عمومی در کشور، برای ارائه خدمات ضروری و اضطراری در حوزه های مختلف تعریف شده اند. با این حال، بسیاری از این شماره ها برای عموم مردم ناشناخته باقی مانده اند و در مواقع اضطراری، شهروندان به اشتباه از برخی شماره ها برای اطلاع رسانی حوادث استفاده می کنند. تحقیق حاضر با هدف بهینه سازی شماره های خدمات عمومی و لزوم تدوین ساختار یکپارچه برای شماره های سه رقمی در ایران صورت گرفت. در این تحقیق از روش ترکیبی (کمی و کیفی) استفاده شده است. در بخش کمی، داده های حاصل از ۴۵۰ پرسشنامه توزیع شده میان شهروندان تحلیل شد. شاخص های آگاهی و رضایت از طریق آمار توصیفی (میانگین و انحراف معیار) و آزمون خی-دو بررسی شدند. در بخش کیفی، ۱۵ مصاحبه نیمه ساختاریافته با کارشناسان حوزه مدیریت بحران و ارتباطات اضطراری انجام شد که تحلیل آنها به روش تحلیل محتوای کیفی و کدگذاری باز صورت گرفت. نتایج نشان داد که آگاهی عمومی از شماره های ضروری مانند پلیس (۱۱۰)، اورژانس (۱۱۵) و آتش نشانی (۱۲۵) بالا است، اما آگاهی از سایر شماره های خدمات عمومی پایین می باشد. همچنین، میزان رضایت از ساختار فعلی شماره های خدمات عمومی در سطح متوسط به پایین ارزیابی شد. نتایج آزمون خی-دو نشان داد که سطح تحصیلات، سن و محل سکونت تاثیر معناداری بر میزان آگاهی از این شماره ها دارند. تحلیل محتوای مصاحبه ها نشان داد که اصلی ترین مشکلات سیستم کنونی شامل ناآگاهی عمومی، پراکندگی و مشابهت شماره ها، تبلیغات ناکافی و پاسخ دهی غیرمتمرکز است. یافته ها بر لزوم یکپارچه سازی شماره های خدمات عمومی، بهبود اطلاع رسانی و ارتقای سیستم پاسخ دهی تاکید دارند.

کلیدواژه ها:

شماره های سه رقمی ، خدمات اضطراری ، ساماندهی شماره ها ، امدادرسانی ، ارتباطات تلفنی