تحلیل تطبیقی حق آزادی کودکان در فقه امامیه و کنوانسیون حقوق کودک

حق آزادی کودکان یکی از اساسی ترین اصول حقوق بشر است که در نظام های حقوقی گوناگون به شیوه های متفاوتی تفسیر شده است. فقه امامیه آزادی کودک را در چارچوب هدایت تربیتی و رعایت مصالح واقعی او تعریف می کند، در حالی که کنوانسیون حقوق کودک (۱۹۸۹) این حق را به عنوان یکی از آزادی های بنیادین با رویکردی مبتنی بر خودمختاری فردی به رسمیت می شناسد. هدف این پژوهش، تحلیل تطبیقی مفهوم آزادی کودک در فقه امامیه و کنوانسیون حقوق کودک و بررسی چالش ها و زمینه های همگرایی میان این دو دیدگاه است. روش تحقیق به صورت توصیفی-تحلیلی و با بهره گیری از مطالعات کتابخانه ای و تحلیل متون فقهی و حقوقی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که در هر دو نظام، اصل حمایت از کرامت انسانی کودک و تاکید بر رعایت منافع عالیه او پذیرفته شده است، اما در تعریف و تعیین حدود آزادی، تفاوت های بنیادینی وجود دارد. در فقه امامیه، آزادی کودک مشروط به رعایت دین، اخلاق و مصلحت واقعی است، در حالی که در کنوانسیون، اولویت با تحقق خودمختاری فردی کودک است. نتیجه گیری این پژوهش نشان می دهد که برای تطبیق اصول کنوانسیون با حقوق داخلی ایران، تفسیر مبتنی بر فقه امامیه و تدوین سیاست های حقوقی بومی ضرورت دارد.

کلیدواژه ها:

حقوق کودک ، فقه امامیه ، آزادی ، کرامت انسانی ، کنوانسیون حقوق کودک