آموزش تلفیقی و نقش آن در توسعه توانایی های فردی و گروهی دانش آموزان

آموزش تلفیقی (Blended Learning) به عنوان یک پارادایم نوین آموزشی، با تلفیق هوشمندانه روش های سنتی (حضوری) و فناوری محور (مجازی)، تحولی اساسی در فرآیند یادگیری ایجاد کرده است. این پژوهش با هدف تحلیل نقش آموزش تلفیقی در توسعه توانایی های فردی و گروهی دانش آموزان انجام شده و بر اساس مرور نظام مند مطالعات، به بررسی تاثیر این روش بر خودراهبری یادگیری (Self-Directed Learning)، تفکر انتقادی، مهارت های کار تیمی و انعطاف پذیری شناختی می پردازد. یافته ها نشان می دهد که ادغام محیط های یادگیری حضوری و دیجیتال، نه تنها مشارکت فعال دانش آموزان را افزایش می دهد، بلکه از طریق ابزارهای تعاملی (مانند کلاس های معکوس، پروژه های مشترک آنلاین)، به تقویت یادگیری عمیق (Deep Learning) و شایستگی های اجتماعی منجر می شود. همچنین، چالش هایی مانند نابرابری دسترسی به فناوری و نیاز به بازآموزی معلمان مورد بحث قرار گرفته است. این مقاله با ارائه راهکارهای عملی، ضرورت بازنگری در سیاست های آموزشی برای بهره گیری از پتانسیل های آموزش تلفیقی را تبیین می کند.

کلیدواژه ها:

آموزش تلفیقی ، توانایی های فردی و گروهی ، خودراهبری یادگیری ، شایستگی های اجتماعی