تاثیر داروی پیوگلیتازون بر PCOS و ناباروری

عدم تخمک گذاری است. سندرم تخمدان پلی کیستیک (PCOS) یکی از علل شایع ناباروری است. عدم تخمک گذاری مزمن یکی از علل شایع ناباروری است. ناباروری مرتبط با سندرم تخمدان پلی کیستیک (PCOS) یک چالش مهم برای زنان در سنین باروری است. طی چند سال اخیر، شواهد پزشکی روشهای جدیدی را برای درمان ناباروری در بیماران مبتلا به PCOS ایجاد کرده که به سرعت و عمیقا عملکرد بالینی را تغییر داده است تا جایی که ما می دانیم مقاومت به انسولین به طور قابل توجهی با PCOS مرتبط است. بنابراین تجویز داروهای ضد دیابت مانند پیوگلیتازون می تواند برای تحریک تخمک گذاری در بیماران PCO مورد استفاده قرار گیرد. گیرنده کمای فعال شده با تکثیر پروکسیزومی (γ-PPAR) نقش مهمی در تنظیم فرایندهای مختلف فیزیولوژیک دارد. پیوگلیتازون (PIO) از آگونیست های γ-PPAR است. در مطالعه پیوگلیتازون باعث کاهش قابل توجه پارامترهای متابولیکی در سندرم تخمدان پلی کیستیک می شود. مطالعه انجام شده و با هدف بررسی اثربخشی متفورمین و پیوگلیتازون بر کیفیت تخمک و میزان بارداری در چرخه IVF انجام شده است. با توجه به نتایج بدست آمده، می توان نتیجه گرفت که پیوگلیتازون نسبت به متفورمین در IVF برتری دارد و منجر به نرخ بارداری بالاتر می شود. ترکیب پیوگلیتازون با کلمیفین سیترات (CC) به طور توجهی رشد فولیکولی را در بیماران ناباور مبتلا به PCOS بهبود می بخشد. این ترکیب درمانی مقرون به صرفه و قابل دسترس را فراهم می کند. هم چنین در مطالعه ای دیگر پیوگلیتازون نسبت به متفورمین افزایش قابل توجهی در سطح پروژسترون سرم ایجاد کرد که نشان دهنده تخمک گذاری و بهبود مقاومت به انسولین است. بنابراین شاید در ابتدا این دارو جای متفورمین در درمان ناباروری استفاده شود. نتیجه گیری: مطالعات گسترده نشان میدهد که پیوگلیتازون می تواند باعث کمک به افزایش رشد فولیکولی و ریزش تخمک شده و در درمان ناباروری مورد استفاده قرار بگیرد.

کلیدواژه ها:

ناباروری ، مقاومت به انسولین ، پیوگلیتازون ، سندرم تخمدان پلی کیستیک