نقش میانجی باورهای بیماری در رابطه بین اجتناب تجربی و سازگاری با بیماری در بیماران قلبی عروقی

مقدمه: بیماری قلبی عروقی وضعیتی جسمانی وخیمی است که با تبعات متعدد همراه است. از طرفی وضعیت های ذهنی و روانشناختی تاثیر قابل توجهی بر روند بیماری آنها، بهبودی نسبی و میزان مرگ و میرشان دارد. هدف: هدف پژوهش حاضر پیش بینی سازگاری با بیماری بر اساس اجتناب تجربی با نقش میانجی باورهای بیماری در بیماران قلبی عروقی بود. روش: پژوهش حاضر توصیفی و از نوع همبستگی و با استفاده از معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش شامل افراد مبتلا به بیماری­های قلبی-عروقی مراجعه کننده به مراکز درمانی شهر بوکان در سال ۱۳۹۷ بود که ۳۰۰ نفر به روش نمونه­گیری هدفمند برای شرکت در مطالعه انتخاب شدند. برای جمع­آوری داده­ها از پرسش نامه پذیرش و عمل، مقیاس سازگاری روانی با بیماری و پرسشنامه باورهای سلامتی استفاد شد. برای تحلیل داده­ها از روش­های ضریب همبستگی و مدل معادلات ساختاری با بهره­گیری از نرم افزار AMOS و SPSS استفاده شد. یافته­ ها: طبق نتایج اجتناب تجربی و باورهای بیماری به ترتیب دارای رابطه معنادار منفی و مثبت با سازگاری با بیماری بودند (۰۱/۰>P). نتایج معادلات ساختاری نشان داد که مدل نقش میانجی باورهای بیماری در رابطه بین اجتناب تجربی و سازگاری با بیماری در بیماران قلبی عروقی از برازش مناسبی برخوردار بود و اثر غیر­مستقیم اجتناب تجربی بر سازگاری با بیماری به لحاظ آماری در سطح ۰۱/۰ معنی­دار بود. نتیجه­ گیری: می­توان نتیجه گرفت اجتناب تجربی از طریق باورهای بیماری می­تواند سازگاری با بیماری در بیماران قلبی عروقی را بهبود بخشد. بنابراین توجه به اجتناب تجربی به همراه باورهای بیماری می­تواند سطح سازگاری با بیماری را در بیماران قلبی عروقی متاثر سازد.

کلیدواژه ها:

Cardiovascular disease ، Disease beliefs ، Adaptation ، Experiential avoidance ، باورهای بیماری ، اجتناب تجربی ، بیماری قلبی عروقی ، سازگاری با بیماری