شناسایی مناطق مستعد بیابان زایی در استان سمنان با استفاده از مدل رگرسیون لجستیک(LRM)

بیابان زایی نوعی تخریب زمین است که بر زندگی انسان ها و محیط زیست اثر مستقیم دارد. امروزه این بحران بسیاری از کشور های جهان را تحت تاثیر قرار داده که برای مهار این بحران نیاز به شناخت و درک صحیح از عوامل و فرآیندهای آن می باشد. این مطالعه با هدف ارزیابی مناطق حساس به بیابان زایی در استان سمنان با استفاده از مدل رگرسیون لجستیک (LRM) انجام شد. شاخص اندازه دانه سطحی خاک (TGSI)، شاخص پوشش گیاهی نرمال شده (NDVI)، شاخص خشکی (AI) و فشار عامل انسانی بر محیط (APSE) به عنوان شاخص های بیابان زایی در منطقه مورد مطالعه مدنظر بوده است. نتایج حاصل از این پژوهش نشان داد بافت خاک با درصد بالای شن و ماسه و نوع پوشش گیاهی از نوع استپ بیابانی مهم ترین عوامل بیابان زایی در استان سمنان هستند. ۹۹ درصد مساحت استان در معرض خطر بیابان زایی شدید و بسیار شدید است. در مجموع تنها شمال استان در معرض خطر بیابان زایی کمی می باشد و سایر مناطق استان در معرض بیابان زایی است. به طور کل (LRM) می تواند ابزار موثری برای نظارت بر بیابان زایی در محیط هایی با داده های کم باشد.

کلیدواژه ها:

استان سمنان ، بیابان زایی ، مدلLRM ، نرم افزارGIS ، تصاویر لندست۸