نقش واسطه ای ذهن آگاهی در پیش بینی هوش معنوی براساس ویژگی های شخصیتی دانشجویان دانشگاه فرهنگیان

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش واسطه ای ذهن آگاهی در رابطه بین ویژگی های شخصیتی با هوش معنوی در بین دانشجو معلمان پسر دانشگاه فرهنگیان انجام گرفت. روش: روش پژوهش توصیفی- همبستگی و به لحاظ هدف کاربردی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانشجو-معلمان پسر پردیس چمران دانشگاه فرهنگیان در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ در شهر تهران بودند. حجم نمونه ۳۱۴ دانشجو-معلم بود که به روش نمونه گیری تصادفی از بین گروه های آموزشی مختلف انتخاب شدند و به پرسشنامه های پنج عاملی شخصیت (کوستا ومک کری، ۱۹۸۹)، ذهن آگاهی (رایان و براون، ۲۰۰۳) و هوش معنوی (کینگ، ۲۰۰۸) پاسخ دادند. در نهایت تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار لیزرل و روش مدل یابی معادلات ساختاری صورت گرفت. یافته ها: براساس یافته ها، وظیفه شناسی (۲۶/۰) و برون گرایی (۳۸/۰) با هوش معنوی رابطه مثبت (۰۱/۰ p<) و روان رنجوری (۱۴/۰-) با هوش معنوی رابطه منفی و معنادار (۰۱/۰ p<) دارد. همچنین رابطه ذهن آگاهی با هوش معنوی (۰۴/۰) مثبت و معنادار (۰۱/۰ p<) است و ذهن آگاهی بصورت معناداری رابطه وظیفه شناسی، برون گرایی، روان رنجوری و توافق پذیری با هوش معنوی را میانجی گری می کند (۰۱/۰ p<). نتیجه گیری: ویژگی های شخصیتی هم به طور مستقیم و هم به طور غیرمستقیم از طریق ذهن آگاهی بر هوش معنوی تاثیر دارد. بر این اساس، با تغییر یا تقویت آگاهی عاری از قضاوت افراد نسبت به وقایع براساس ویژگی های شخصیتی می توان میزان هوش معنوی را در افراد افزایش داد.

کلیدواژه ها:

spiritual intelligence ، personality traits ، mindfulness ، structural equation modeling ، هوش معنوی ، ویژگی های شخصیتی ، ذهن آگاهی ، مدل سازی معادلات ساختاری