اثر آموزش مهارت های زندگی بر سلامت و اختلالات روان در دانش آموزان

امروزه نظام آموزشی به عنوان یک ابزار مهم و اساسی در رشد و توسعه همه جانبه کشورها شناخته می شود، بنابراین، رشد، تحول، اصلاح و بهبود کمی و کیفی آن، از جمله مباحث بسیار مهم هر کشوری است. دوره ابتدایی از جمله مهم ترین دوره های نظام آموزشی است زیرا زمینه شکل گیری شخصیت و رشد همه جانبه افراد در آن فراهم گردیده و مناسب ترین فرصت برای تحصیل و یادگیری و رشد استعدادهای کودک است. اگر کودکان در این سن، مهارت های لازم را نیاموزند، فرصت جبران آن در مراحل بعدی رشد بسیار مشکل خواهد بود. به منظور اجرای موثر روش یادگیری مشارکتی همکاری نویسندگان کتابهای درسی، تصمیم گیرندگان آموزشی، معلمان و والدین ضروری است. روش یادگیری مشارکتی تکنیک رایجی در آموزش است. در این تکنیک، معلم به جای ارائه ی اطلاعات به دانش آموزان، به عنوان عاملی تسهیل کننده عمل می کند تا دانش آموزان به جست وجو، یافتن و اشتراک گذاری اطلاعات بپردازند. دانش آموزان به شکل منفعلانه ای واقعیت ها را جذب نمی کنند، بلکه از دانش مشترک خود و آن چه در کلاس آموخته اند، برای پرورش ایده ها و برنامه ها استفاده می کنند. ایده کلی یادگیری مشارکتی سابقه ای طولانی دارد. این رویکرد، حاصل اندیشه نظریه پردازان و محققانی است که می خواستند به نحوه یادگیری کودکان از تجربه پی ببرند، و معتقد بودند که تجربه بیشترین نقش را در فرایند یادگیری ایفا می کند، به شرط اینکه توام با تجزیه و تحلیل منظم و منطقی باشد. رویکرد یادگیری مشارکتی در دهه حاضر از نظر گاه های مختلف مورد مطالعه قرار گرفته است. بررسی این نظر گاه ها منجر به ارائه الگویی شده که در تحقیق حاضر به اجرا درآمده است.

کلیدواژه ها:

مهارت ، دانش آموز ، معلم ، زندگی ، یادگیری