رابطه سرمایه روانشناختی باخودگردانی تحصیلی با میانجیگری ذهنآگاهی در دانشجویان علوم پزشکی

هدف پژوهش بررسی رابطه سرمایه روانشناختی باخودگردانی تحصیلی با میانجیگری ذهنآگاهی در دانشجویان علوم پزشکی بود. این پژوهش از نظر رویکرد کمی، از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت و روش، توصیفی از نوع همبستگی است. جامعه آماری این پژوهش کلیه دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی همدان به تعداد ۴۱۴۹ بودند و ۳۵۰ نفر به روش داوطلبانه به عنوان حجم نمونه انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها نیز از پرسشنامه سرمایه روانشناختی لوتانز و همکاران (۲۰۰۷)، خودگردانی تحصیلی فیشر و همکاران (۲۰۰۱)، ذهنآگاهی براون و ریان (۲۰۰۳) استفاده شد. دادهها با استفاده از تحلیل مدل یابی معادلات ساختاری با استفاده از PLS-۳ تحلیل شدند. یافتههای پژوهش نشان داد که سازههای این پژوهش از لحاظ همگرایی و همبستگی از اعتبار کافی برخوردار هستند و از نظر روایی مناسب میباشد. برازش کلی مدل پژوش قوی و مطلوب بود. تحلیل فرضیههای پژوهش نشان داد که رابطه سرمایه روانشناختی با خودگردانی تحصیلی (۳۸۹/۰=β، ۷۷۳/۷=t) و با ذهنآگاهی (۶۸۱/۰=β، ۰۹۴/۲۱=t) مثبت و معنیدار است. همچنین نتایج نشان داد که رابطه ذهنآگاهی با خودگردانی تحصیلی (۵۶۵/۰=β، ۹۶۳/۱۲=t) مثبت و معنیدار است. علاوه بر آن یافتهها حاکی از آن بود که رابطه بین سرمایهروانشناختی و خودگردانی تحصیلی با میانجیگیری ذهنآگاهی (۵۰۷/۹=Z) معنیدار است و رابطه بین سرمایه روانشناختی با خودگردانی تحصیلی با میانجیگری ذهنآگاهی ۷/۴۹ درصد قابل تبیین است.

کلیدواژه ها:

سرمایه روانشناختی ، ذهنآگاهی ، خودگردانی تحصیلی