نقش مدارس هوشمند در پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

واژه مدارس هوشمند یا Smart School چندی است در ادبیات آموزش و پرورش وارد شده است. الگوی اولیه این مدارس از کشور انگلیس در سال ۱۹۹۶ گرفته شده است. اجرای طرح مدرسه هوشمند در ایران از سال ۱۳۸۲ با الهام از ایده اولیه آن در کشور مالزی آغاز شد. در سال ۱۳۸۳ در چهار دبیرستان دولتی تهران، طرح مدارس هوشمند به صورت آزمایشی از طرف آموزش و پرورش شهر تهران اجرا شد. پس از سه سال اجرای آزمایشی، در سال ۱۳۸۶ طرح راهبردی مدارس هوشمند ارائه و آموزش معلمان بر اساس این طرح آغاز شد و به تدریج در همه استان ها فراگیر شد. فناوری اطلاعات و ارتباطات در آموزش و یادگیری، آموزش سنتی را تا حد زیادی تحت تاثیر قرار داده و دنیای جدیدی در عرصه یادگیری بوجود آورده است. از ویژگی های یادگیری همراه با فناوری؛ تغییر الگوی سنتی آموزش به یادگیری خودجوش و خودمحور، تغییر نقش یادگیرندگان و معلمان، امکان یادگیری مادام العمر، افزایش کیفیت یادگیری، کاهش هزینه های آموزش و به حداقل رساندن محدودیت های زمانی و مکانی است. استفاده از فناوری اطلاعات و ارتباطات می تواند، منجر به توسعه کیفیت آموزش، گسترش شانس های یادگیری و در دسترس بودن آموزش شود. روش تدریس مبتنی بر فناوری اطلاعات و ارتباطات به معلم و دانش آموز کمک می کند تا در اتخاذ یک روش یادگیرنده محور فعالیت کنند. در آموزش الکترونیکی رایانه در نحوه تدریس و ارزشیابی اثر می گذارد و برنامه های درسی را تا حدودی تغییر می دهد در عین حال کارکردهای اجتماعی مدارس همچنان وجود دارد. مدارس هوشمند این کارآیی را نیز دارند که به دانش آموزان نشان دهند چه اطلاعاتی در فضای مبتنی بر وب قابل اعتماد و چه اطلاعاتی ارزش علمی ندارد. به کارگیری نرم افزارهای چندرسانه ای با فراهم کردن امکاناتی نظیر تصاویر رنگی و زیبا، گرافیک و صداهای جالب، انگیزه کار و فعالیت را در این مدارس چند برابر می کنند. موضوع تاثیرات استفاده از فناوری اطلاعات و ارتباطات در عرصه ی آموزش یکی از مباحث چالش برانگیز است و نگرانی هایی از قبیل احتمال عدم موفقیت دانش آموزان این مدارس

کلیدواژه ها:

مدارس هوشمند ، فناوری اطلاعات و ارتباطات ، یادگیری خودمحور ، تدریس مبتنی بر فناوری ، نرم افزارهای چندرسانه ای