دوقلوهای دیجیتال شهری و متاورسها به سوی چندگانگی های شهری: متحد کردن یا تقسیم کردن تجربیات شهری؟

دوقلوهای دیجیتال شهری (UDTs) به کلیدواژه جدیدی برای محققان، برنامه ریزان، سیاست گذاران و کارشناسان صنعت در زمینه طراحی، برنامه ریزی و مدیریت شهرهای پایدار و کارآمد تبدیل شده اند. این مفهوم آخرین تکرار دیدگاه تکنوکراتیک و فوق العاده کارآمد پسامدرنیستی از شهرهای هوشمند را در بر می گیرد. با این حال، در حالی که کاربردهای بیشتری با برند UDT در سراسر جهان ظاهر می شوند، مفهوم سازی آن همچنان مبهم باقی مانده است. این مقاله فراتر از توصیف فنی درباره چیستی UDT ها، بر جنبه های تعامل و عملیاتی سازی آنها در ارتباط با مردم در شهرها تمرکز می کند و اینکه چگونه با تقویت شدن توسط ایده های متاورس می توانند شکاف های اجتماعی را با ارائه تجربیات شهری متفاوت بر اساس ترجیحات ذینفعان مختلف عمیق تر کنند. بنابراین، این مقاله ابتدا اصطلاح UDT را با مقایسه کاربردهای عینی و مکان مند موجود که بر تعامل و مشارکت تمرکز دارند، از جمله برخی که ممکن است به مفهوم UDT نزدیکتر از آنچه معمولا تصور می شود بازتعریف می کند. بر اساس اجزای یافت شده به طور جداگانه در موارد مطالعه شده مختلف، می توان درباره تحقق های پیشرفته تر احتمالی UDTها در آینده فرضیه سازی کرد. این امر به ما امکان می دهد تاثیرات اجتماعی مثبت و منفی آنها را مقایسه کنیم. در حالی که توسعه دنیاهای دیجیتال تعاملی غوطه ور جدید می تواند برنامه ریزی را با استفاده از دانش جمعی برای شهرهای فراگیرتر و متنوع تر بهبود بخشد، آنها خطرات قابل توجهی را نه تنها در مورد حریم خصوصی، شفافیت یا انصاف، بلکه همچنین تکه تکه شدن اجتماعی بر اساس چندگانگی های دیجیتال شهری ایجاد می کنند. مزایا و چالش های بالقوه ادغام این تعدد UDTها در حکمرانی شهری مشارکتی بر نیاز به رویکردهای انسان محور برای ترویج چارچوب های اجتماعی-فنی قادر به کاهش خطراتی مانند تقسیم اجتماعی تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

دوقلوهای دیجیتال شهری ، متاورس ، مشارکت ، تفرقه اجتماعی ، برنامه ریزی انسان محور ، هوش جمعی