چالش های تحقق شهر دوستدار کودک با تاکید بر مقیاس محلات و تاثیر آن بر کاهش تعامل کودکان با طبیعت

کودکانی که در زندگی روزمره خود به طور پیوسته در معرض محیط های سالم و محرک رشد، از جمله محله ی زندگیشان، قرار می گیرند، زمینه ای مساعدی برای رشد سالم و رفاه و بهزیستی خواهند داشت. به رسمیت شناختن نقش محله ها در تحقق حقوق کودکان، در دستور کار شهری سازمان ملل متحد در خصوص شهرهای دوستدار کودک نیز عنوان شده است. این مقاله به بررسی چالش های تحقق این هدف و بررسی تاثیر کاهش تعامل کودکان با طبیعت بر رشد جسمی، روانی و اجتماعی آنها پرداخته و با استفاده از نظریه اکولوژیکی برونفنبرنر و نظریه بیوفیلیا، اهمیت تعامل کودکان با طبیعت و تاثیر آن بر کیفیت زندگی و حس تعلق به محله را تحلیل نموده است. در این راستا ادبیات موجود برای استخراج تعریف و شناسایی تعاریف شهر دوستدار کودک، ابعاد ادراک دوستدار کودک بودن محلات و ارتباط کودکان با طبیعت و پیامدهای عدم تحقق آن در محلات شهری بررسی و با رویکردی توصیفی تحلیلی به جمع بندی و تحلیل داده ها پرداخته شده است. نتایج نشان می دهند که کمبود فضاهای سبز، افزایش تراکم جمعیت، و وابستگی به فناوری از مهم ترین موانع تحقق محلات دوستدار کودک هستند. در پایان، پیشنهاداتی از قبیل طراحی فضاهای بازی طبیعی، ایجاد مسیرهای ایمن، و تقویت فرهنگ مشارکت برای بهبود تعامل کودکان با طبیعت و ارتقای سلامت آنان ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

شهر دوستدار کودک ، محله دوستدار کودک ، ارتباط کودکان با طبیعت ، مدل اکولوژیکی برونفنبرنر ، نظریه بیوفیلیا