برنامه ریزی امکان افزایش تراکم ساختمانی کاربری اراضی شهری جهت توسعه پایدار و عدالت اجتماعی

دسترسی عادالنه به زمین و استفاده بهینه از آن از مولفه های اساسی در توسعه پایدار و عدالت اجتماعی است. امروزه مفهوم زمین و فضای شهری هم به لحاظ طبیعی و کالبدی و هم به لحاظ اقتصادی اجتماعی تغییر کیفی پیدا کرده و در نتیجه ابعاد و اهداف کاربری اراضی شهری نیز بسیار غنی و وسیعتر شده است. بدیهی است که استفاده از زمین و فضا به عنوان یک منبع عمومی، حیاتی و ثروت همگانی باید تحت برنامه ریزی اصولی انجام پذیرد. برنامه ریزی شهری به طور عام و برنامه ریزی کاربری اراضی شهری به طور اخص و در ارتباط با هم می توانند در جهت ایجاد محیطی بهتر و سلامتر برای سکونت انسان ها به کار گرفته شوند. برنامه ریزی کاربری اراضی شهری به مثابه آمایش اراضی شهری، به چگونگی استفاده و توزیع و حفاظت اراضی، ساماندهی مکانی-فضایی فعالیت ها و عملکردها بر اساس خواست و نیازهای جامعه شهری می پردازد و انواع استفاده از زمین را مشخص می کند. بنابراین می توان نتیجه گرفت که نقش برنامه ریزی شهری و سرنوشت نهایی طرح های شهری، تا حدود زیادی به میزان امکان مداخله و نظارت بر نحوه استفاده از زمین شهری وابسته است. از این دیدگاه یکی از مهمترین اهرم های موثر برای تکامل برنامه ریزی شهری و غنای طرح های شهری، ایجاد پیش شرط های الزم برای برنامه ریزی کاربری زمین است. به طوری که تجارب جهانی نشان می دهد، موفقیت در عرصه برنامه ریزی کاربری زمین به همکاری و هماهنگی دو دسته عوامل بستگی دارد: ۱) وجود قوانین و سیاست های کالن مناسب در زمینه نحوه استفاده از زمین. ۲) استفاده از روش های کارآمد در تهیه و اجرای طرح های شهری و برنامه کاربری زمین.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی شهری ، تراکم ساختمان ، اراضی شهری ، توسعه پایدار ، عدالت اجتماعی