درآمدی بر مینیمالیسم در عکاسی با تاکید بر آثار برد والز

هر در نیمه دوم قرن بیستم، تاریخ هنر به برهه های نزدیک شد که راسیونالیسم اروپایی و متقاعب آن باورهای سنت مدرنیسم، در آستانه نابودی بود. ازدیاد مفرط نشانه های دیداری از یک سو و تولید فزاینده ی اشیاء مصرفی از سوی دیگر تنها یک راه پیش روی هنر قرار داد: «مینیمالیسم.» هنرمندان این جنبش به بازتعریف پندارهای رایج در زمینه ی زیبایی شناسی، فضاسازی، فرایند خلق معنا و حتی اصول عرضه و نمایش اثر هنری پرداختند. مقاله ی پیش رو با هدف مطالعه مینیمال آرت از منظر تاریخی و بررسی ویژگی های سبکی آن در عکاسی، به تحلیل کیفی با استفاده از داده های اسنادی می پردازد. در این راستا آثار عکاسی مینیمال برد والز، عکاس استرالیایی مورد تحلیل قرار می گیرد. یافته های حاصل از این پژوهش حاکی از آن است که عکاسی مینیمالیستی فرایند ایجاز مفهومی عناصر بصری کادر می باشد. هدف عکاسان مینیمالیست نیل به تصویری چندتاویلی با ساختاری موجز است. بنابراین پیام برداشتشده از عکس های مینیمال وابسته به تجربه زیسته ی مخاطب می باشد. وجه زیبایی شناسی این عکس ها علاوه بر فرم از محتوای آن ها نیز دریافت می شود. به طور کلی، انتخاب آگاهانه المان ها، بهره گیری از خاصیت فضای منفی، تقارن، تکرار، کادربندی از فواصل کانونی مختلف و توجه به خطوط، الگوها، اشکال ساده از مهمترین نکات تکنیکی در ثبت عکس های مینیمالیستی می باشد.

کلیدواژه ها:

مینیمالیسم ، عکاسی مینیمالیستی ، عکاسی ، برد والز