تبیین و سنجش گویه های بازآفرینی پایدار مبتنی بر مشارکت ساکنین در بافت فرسوده محله حصیرآباد اهواز و ارائه راهکارهای پیشنهادی

حصیرآباد یکی از محله های قدیمی شهر اهواز است که در کنار آن و در مرکز شهر قرار دارد. نکته بارز منطقه وجود رشته نسبتا طولانی از بافت های محله ای است که در کنار آن خانه های متعددی نیز ساخته شده است. این منطقه سال هاست که بدون توجه مسئولان به حال خود رها شده و از امکانات پایینی برخوردار است. همچنین وجود راه گشایشی در این محله، از مشکلات همیشگی آن بوده اند. خیابان اصلی این منطقه (بلوار صوفی) از حداقل بازاری با توسعه طرح شهرداری با مذاکرات و نه کسب و همکاری مسئولین کمک نمی کند. هدف این پژوهش، سنجش بایسته تخریب و جسته پیدا کردن راهکارهای بازآفرینی پایدار مبتنی بر مشارکت ساکنین در محله حصیرآباد اهواز است. روش پژوهش حاضر، توصیفی-تحلیلی می باشد و برای گردآوری اطلاعات از روش های اسنادی و پیمایشی (پرسش نامه) استفاده شده است. در این راستا، برای حجم نمونه، با استفاده از روش SPSS Sample Power تعداد ۲۰۰ نفر برآورد شد. برای دستیابی به اهداف پژوهش، مبانی مربوط به مفاهیم اصلی در نظری گردآوری شد و سپس به بررسی ویژگی های بافت محله حصیرآباد در رویکرد بازآفرینی، وضعیت میل به مشارکت ساکنان و ارتباط ویژگی های فردی و اجتماعی آنان با میل به مشارکت. در نتایج حاصل، تفاوت میل به مشارکت بر اساس ویژگی های فردی و تحلیل داده ها و ویژگی های بافت محله پس از تجزیه و تحلیل نشان داد. تنها در گروه های مربوط به متغیرهای سن، تحصیلات و وضعیت مالکیت افراد معنادار بود و در بین ویژگی های اجتماعی، اعتماد اجتماعی به عنوان مهم ترین عامل مرتبط با میل به مشارکت ساکنان شناخته شد. در پایان به منظور بهبود شرایط بافت در ابعاد مختلف بازآفرینی و جلب مشارکت مردمی به ارائه برخی راهکارها و پیشنهادات پرداخته شده است.

کلیدواژه ها:

بازآفرینی پایدار ، مشارکت ساکنین ، بافت ، حصیرآباد اهواز