تبیین کویه های بازآفرینی مبتنی بر توسعه گردشگری محله علم عباس شهر دزفول و ارائه راهکارهای پیشنهادی

شهر دزفول با بیش از ۲۳۰ هزار جمعیت، بر اساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۹۰، دومین شهر بزرگ استان خوزستان پس از اهواز، دزفول با قدمت تاریخی چند هزار ساله و بیش از ۱۴۰ تاریخی و فرهنگی متعدد، یکی از شهرهای کهن و تاریخی ایران محسوب می شود. این شهر دارای بافت تاریخی و فرهنگی منحصر به فردی است که وجود ۵۰ بقعه مستقر در محدوده شهری (اداره اوقاف و امور خیریه شهرستان دزفول) با سبکی در هویت شهری دزفول حضرت سرقلا (محمدبن موسی الکاظم) بارگاه دزفول سبب ایجاد مردمی خاص هستند و این شهر ظرفیت مناسبی برای توسعه گردشگری مردمی ایجاد کرده است که تاکنون در این زمینه برنامه ریزی مدون و دقیق انجام نیافته و از این ظرفیت بهره برداری مناسب صورت نگرفته است. با این شرایط، شهر دزفول در راستای برنامه ریزی و تدوین راهبردهای مناسب در زمینه توسعه گردشگری با محوریت بافت تاریخی نیازمند مطالعه است. هدف از این پژوهش تحلیل توصیفی-تحلیلی است که با تمرکز بر ادبیات تحقیق و بررسی روش رسیدن به شهری گردشگری با تکیه بر مبانی زیست محیطی، اجتماعی و اقتصادی به دنبال ارائه راهکارهای بازآفرینی شهری با رویکرد گردشگری است. در این راستا، روش تحقیق حاضر از نوع کاربردی و با هدف شناخت و ارتقاء به بازآفرینی عرصه های فضای شهری در محدوده مطالعاتی علم عباس دزفول است. محدوده مطالعاتی که در بخش جنوب شهر و یکی از محلات ساحل رودخانه خته می شود در نهایت فرسوده و با توجه به مشکلات کالبدی، عدم تناسب زمین، خدمات و تسهیلات و مشکلات زیست محیطی است. همچنین بررسی بافت موجود نشان دهنده ضرورت توجه به احیاء و بازسازی این محدوده است. در این پژوهش سعی شده با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی و مطالعات میدانی و کتابخانه ای، محدوده مطالعه شده با رویکرد SWOT و با هدف شناخت نقاط ضعف، قوت، تهدیدها و فرصت ها مورد بررسی قرار گیرد. در نهایت شرایط اصلی مرکزی شهر شناسایی و راهکارهای توسعه و باز زنده سازی جهت ارائه موارد اساسی برای توسعه و بازگشت شهری با هدف جذب بیشتر گردشگران پرداخته شده است.

کلیدواژه ها:

بازآفرینی ، توسعه گردشگری ، بافت فرسوده ، علم عباس ، دزفول