بررسی راهکارهای فناوریهای نوین در ایجاد فضاهای تعاملی و انعطاف پذیر در معماری معاصر

در دنیای امروز، فناوری های نوین به عنوان محرک های اصلی تحول در معماری معاصر شناخته می شوند. این پژوهش به بررسی تاثیر فناوری های نوین بر طراحی فضاهای تعاملی و انعطاف پذیر در معماری معاصر می پردازد. با توجه به تحولات سریع در فناوری و تغییرات اجتماعی، نیاز به فضاهای معماری که قابلیت تعامل و پاسخگویی به نیازهای متغیر کاربران را داشته باشند، بیش از پیش احساس می شود. مساله تحقیق چگونگی بهبود تعاملات اجتماعی در فضاهای معماری با کمک گرفتن از فناوری های نوین می باشد. با توجه به نیاز موجود در کشور، روش های سنتی که از جنبه های مختلف نیز بهینه نمی باشند جوابگوی میزان تقاضای سالانه مسکن مورد نیاز نمی باشد. از این رو برای پاسخگویی به این تقاضا، حرکت به سمت تولید صنعتی جهت بهره گیری مناسب از منابع کشور و ارتقاء شاخص های زندگی و کاهش هزینه ها ضروری به نظر می رسد. تولید صنعتی ساختمان، فرآیند ساخت و اجرای پیوسته و زنجیره ای ساختمان است که در آن اجزاء و عناصر ساختمانی به صورت مدولار و پیش ساخته تولید شده و از نظر کیفیت در تمام مراحل ساخت و اجرا قابل کنترل است. تجربه جهانی نشان داده است رسیدن به این مهم فرآیندی نسبتا زمان بر است که با سیاست گذاری، هدف گذاری، برنامه ریزی، تدوین قوانین مناسب و مدیریت هماهنگ صنایع وابسته، میسر است. هدف از تحقیق بررسی چگونگی تاثیر فناوری های نوین بر طراحی فضاهای تعاملی و انعطاف پذیر در معماری معاصر می باشد. در این مقاله با مطالعه چند نمونه موردی داخلی و خارجی و دستیابی به اشتراکات این پروژه ها در نحوه استفاده از فناوری های نوین در ایجاد فضاهای تعاملی و انعطاف پذیر و در نهایت به نکات کلیدی در طراحی این فضاها دست خواهیم یافت.

کلیدواژه ها:

فناوریهای نوین ، فضای تعاملی ، معماری معاصر ، انعطاف پذیری ، اینترنت اشیا ، هوش مصنوعی