رفتار نوجوانان نسبت به وابستگی فضاهای سکونتگاهی همسان (نمونه موردی مسکن مهر شهر اراک)

همشکلی یکسان عناصر معماری اغلب منجر به خلق فضایی یکنواخت و بی مکان می گردد. این پژوهش قصد دارد درک هم معماران و هم نوجوانان معمولی را از ترکیبات عناصر طراحی مورد آزمون قرار دهد. مجموعه ای از محرک های تصویری شبیه سازی شده و متغیرگذاری شده (متغیرهای مرتبط در آن ها قرار داده شده اند) برای ترغیب پاسخ در بین دو گروه از پاسخ دهنده ها در مورد درکشان از یکپارچگی موجود در همسایگی استفاده می شوند. این تحقیق پیشنهاد می کند که به منظور خلق نمایی یکپارچه و در عین حال دوری از بی مکانی همسایگی، معمار باید توجه دقیقی به سازگاری درها و پنجره ها داشته باشد که می تواند به خلق هارمونی محیطی فارغ از عوارض جانبی آور کمک کند. اللم

کلیدواژه ها:

پیوستگی محیطی ، سبک خانه ها ، درک از مکان ، ویژگی ادراکی نوجوانانی