مناسب سازی محوطه سازی عمومی پارک فناوری اطلاعات و ارتباطات برای معلوالن، مطالعه موردی ناحیه ۲ سایت البرز

محیط کاری تبلور کالبد جامعه است که براساس نیازها، فعالیت ها و رفتارهای ساکنین آن شکل گرفته است. میزان سازگاری فضا یا کالبد با فعالیت ها و رفتارهای جاری در آن، معیار مهمی برای ارزیابی میزان توسعه اجتماعی است. انسان ها همواره تمایل دارند امور شخصی خود را به صورت مستقل انجام دهند. از سویی برخی افراد در سطح جامعه وجود دارند که برای انجام کارهای روزمره خود محدودیت هایی دارند. این قشر از جامعه به علت کمتوانی جسمی و نابسامانی و عدم انطباق فضاهای شهری و محوطه سازی با نیازهای آن ها، امکان حضور فعال در فعالیتهای اجتماعی را ندارند و این موضوع در بلند مدت موجب بروز خسارت های اجتماعی و اقتصادی فراوانی خواهد شد. با توجه به اینکه بحث اشتغال افراد کم توان حرکتی از مهمترین معضالت اجتماعی یک جامعه مدرن می باشد این قشر به منظور حضور در فضاهای شهری با مشکلات فراوانی مواجه میشوند و این امر باعث می شود که این گروه از شهروندان به دلیل مشکلات موجود خانه نشینی و ترک جامعه را به حضور در مکان ها و فضاهای عمومی ترجیح دهند. این موضوع باعث بوجود آمدن مشکلات روحی و جسمی فراوانی برای آن ها می شود. لذا در این پژوهش به مشکلات این افراد در فضای کار و شخصیسازی و مناسب سازی فضای ورود به محل کار پرداخته میشود. که به عنوان مطالعه ی موردی ناحیه دو سایت البرز پارک فاوا که بیشترین تراکم شرکت های خصوصی مستقر را دارد موضوع مطالعه این پژوهش می باشد. روش این پژوهش اجرایی بوده و با تاکید بر آییننامه های موجود فضاهای محوطه سازی تعریف و طراحی، اجرا و به لحاظ تردد پذیری آزمایش شده است. مشکلاتی نظیر عدم کف سازی یکپارچه، شیب نامناسب رمپ، عرض نامناسب معبر، طراحی ناکارآمد تجهیزات استراحت، مصالح نامناسب در کفسازی و... علت اصلی مشکلات ترددی معلوالن میباشد. لذا با شناخت مشکلات و با طراحی مناسب و اصولی فضاهای شهری می توان به مناسب سازی فضا اقدام نمود.

کلیدواژه ها:

افراد کم توان ، طراحی فضاهای شهری ، محوطه سازی ، معلولیت ، رمپ معلول ، مناسب سازی ، رمپ گردشی ، پارک فناوری اطلاعات و ارتباطات